احمد سیر بختیاری
اندازه‌ِ موی سرت‌ من درد سر دارم
بشنو چه می گویم نگو آری خبر دارم
در خانه‌ام اندوه جای خالی ات یک سو
یک قریه اندوه دگر آنسوی در دارم
سروی که روی شانه هایم لانه‌ قمری
از بازوانم دسته‌ بر دست تبر دارم
شعری برای زنده گی شعری برای مرگ
مجموعه‌ی از رنج و اندوه بشر دارم
دریا! تو خوب استی؟ زمستان است، سردت نیست؟
یک تار مو بر شانه ات افتاده، بر دارم؟
بنشین که در پایان کار این غزل با تو
من چای سبز ساده‌ی مد نظر دارم