جلیل آزرم
چشم سیاهت در فضای استکان پیچید
چشم سیاهت شعر شد، گرد زبان پیچید
درد شدید عشق‌های رو به نابودی
از هر جهت آمد درون استخوان پیچید
من زیر جلدم راه رفتم با غمی سنگین
طوفان شد و دریا به گرد ماهیان پیچید
وقتی‌که می‌مردم به پای این درخت پیر
در گوش من فریادهای باغبان پیچید
وقتی‌که می‌مردم به پای این درخت پیر
در پیکرم رنگ کبود آسمان پیچید
فربه شدم وقتی‌که یک شب باتو خوابیدم
فربه شدم وقتی‌که در هم جسم‌مان پیچید
در خواب حتا می‌شود در خود بیامیزی
مثل صدا در کوه حتا می‌توان پیچید