فرهادفرهمند

نه چهره می‌دهد این زندگی دگر به خودش
نه دست می‌کشد از کارهای سر به‌خودش

چگونه کورگره‌ایم؟ باز شد...!
هر چند ـ
تو را گره زده این مردِ کورتر به خودش

شدید گریه تکان داد شانه‌هایش را
کسی که بعد تو انداخت یک نظر به خودش

زنی که می‌طلبد از میان باد کُمک
به قصدِ ضربه به من، خورده است ضربه خودش

من آدمک که نبودم! بگو زمستان را:
بهار! هر چه که آورده، پس ببر به خودش

کجایِ زندگی‌ات جایِ من بگو خالی‌ست
که داده است تو را وعده یک نفر به خودش...؟