تو میروی و غمت عاشقانه میمیاند
کنارم این دل پر از بهانه میماند

دو برگ یاد غمین از بلوط چشمانت
به باغ خاطره هایم نشانه میماند

تُن صدای تو در هر سرود میپیچد
بلوغ نام تو در هر ترانه میماند

مرا به نام صدا کن ، به فصل هجرت خویش
همین صداست که در این زمانه میماند

خدای من که چه درد آورست قصۀ کوچ
پرنده میرود و آشیانه میما ند

لطیف ناظمی