عبیدالله «سرحدی»

مرحوم میر عبیدالله «سرحدی»، شاعر و عارف نامدار ولسوالی شهرک، ولایت غور، حدود ۱۳۰ سال قبل زندگی می‌کردند. اطلاعات دقیق از زندگی‌نامه او در دست نیست و تنها اشعار پراکنده‌ای از وی باقی مانده که نشان می‌دهد شاعری توانا و پراثر بوده است.

تخلص: سرحدی

ولایت و محل زندگی: شهرک، ولایت غور

ویژگی‌ها: شاعری توانمند، عاشق طبیعت و انسان، و دارای اشعار غمگین، عاشقانه و عرفانی.

نمونه اشعار

۱. غم و نوشیدن جام:
بیا ساقی مرا جــــــامی عطا کن
غم صد سالۀ مــــــــــــــا را دوا کن

در اول ســـــــــاقی مجلس تو بودی
به آخر بــــــــــــا من مسکین وفا کن

بهـــــــــار عیش را شـــــــامِ غم آمد
ز روی خویش شامم را صبـــــا کن

در آن مجلس که شاهــــــان و گدایند
نظر اول به مسکینِ گـــــــــــــدا کن

بنال ای بلبل شوریده، در بــــــــاغ
بهــــــار آمد، بهــــــــار آمد نوا کن

مدام ای "سرحدی" گر وصل خواهی
به آب چشم و خــــــون دل دعا کن

۲. غم هجر و وصال:
چون حسن روی تست به صحرا نمی روم
در باغ و بوستــــان به تماشــــــا نمی روم

ازجــــــــــام آن لبـــــــان چو یاقوت نازنین
چون نیست می به ساغر و مینـــا نمی روم

در شهر و کوچه جلوۀ رخسار یــار ماست
ورنه به شهر از پـی ســـــودا نمـــــی روم

گر وعدۀ وصـــــال نبـــــــاشد به روز حشر
در آرزوی نعمت فـــــــــردا نمــــــی روم

چون من دویـــــار شود "سرحــــــدی" مرا
بی زخــــــــم تیغ عشق زدنیـــــــا نمی روم

۳. عشق و وفا:
چه باشد گر خریدارم تو بـــــاشی
چه باشد مونس و یارم تو بــــاشی

زشادی در همه عالــــــــــم نگنجم
اگر یک لحظه غم خوارم تو باشی

نمی خواهم که بینم روشنـــــــــایی
شبانگه مونس ویارم تو بــــــــاشی

امید "سرحـــدی" از تو چنین است
که در هر دو جهان، یارم تو باشی

۴. عرفان و ترک دنیا:
در خرابات آمــــــــدم تا ترک یاد سر کنم
ترک مذهب کرده رو در مذهب دیگر کنم

چون زمسجد بــــــــــر نیامد سالها کام دلم
ساکن میخانه گشتــــــم تا ز می لب تر کنم

ازازل محراب دل ابروی جانان بوده است
کی نظـــر بر مسجد و محراب یا منبر کنم

من که امــروزم وصال یار حاصل میشود
کی صبوری بر امیـــــــد وعدۀ محشر کنم

یار اگر از ناله گوید، "سرحدی" این جا بیا
بهر دُر غــواص گردم ماهی را از سرکنم

۵. صبر و وفاداری:
ای دل صبور بــاش به جورو جفــــــــــای او
تا روز حشر، بـــــــــــاز ببینم لقـــــــــــای او

گر خلق عــــــــالمت نتـــــــــــــواند دوای غم
بیگــــــــانه است از همه کس آشنـــــــــــای او

مستــــــــان عشق بین که ندارند راحتــــــــــی
بی خورد و خواب، روز و شب اند از بـرای او

یعنـــــی دوای عشق نداند، طبیب عقـــــــــل
درد است و غیــــــرِ دوست نبـــــاشد دوای او

شاهان اگر چه صـــــاحب تاج اند "سرحدی"
دارند امید آنـــکه شوند چون گــــــــــــدای او

۶. درد و حسرت:
غم و دردی که از هجر تو بر جان داشتــم دارم
همان زخمی که از چشم تو پنهان داشتـــم دارم

بیا یک شب به بالینم به جای من تماشـــــــا کن
دل زاری که چون زلفت پریشان داشتــــم دارم

طبیبـــــا دردمندت را دوا کــــــن از سر شفقت
به دل داغی که چون آتش زهجران داشتم دارم

زاحـــوال خـــــــراب من نمی پرسی نمی دانی
جفــــــــاهایی که از هجرت فراوان داشتم دارم

نباشد "سرحدی" یک دم زیــــاد روی تو غافل
همان سودای پنهــــــانی که پنهـــان داشتم دارم

۷. جلوه رخسار و تاثیر بر خلق:
با خلایق گرنمایی جلوۀ رخســـــــــار خویش
خلق را مجنون کنی از پرتو انـــــوار خویش

ماه و خورشید شب و روز چشم و نور عالمند
زانکه دادی هر یکی را نور، از انوار خویش

جملۀ عالم به جــــان و دل خــــــــریدار تواند
در نگاهی می‌خری صد بنده در بازار خویش

بر سر بالین من یک شب بیــــــــــا تا بنگری
اضطراب درد عشق ونـــــــــالۀ بیمار خویش

"سرحدی" دور از توان و قدرتت گردیده است
عاجز و بیچـــاره و بیمــار، اندر کار خویش


هر سحرم ز لامکان می رسد این ندا ندا
درگه لطف بسته نیست طالب من بیا بیا
قادر لم یزل منم صانع بی بدل منم
دولت بی خلل منم نیست مرا فنا فنا
غره مشو به ملک و تن تکیه مکن به مرد و زن
در دو جهان بغیر من نیست دگر خدا خدا
وه که زفیض صبحدم خلق ندارد آگهی
به تجلی است دیده دل گشا گشا
شمس وقمر ستارگان سرو میان بوستان
وز پی عمر صبح دان کرد قیام جا بجا
رفتن دیر وخانقاه نیست به عاشقان گناه
ماه شب چهارده بر در او گدا گدا
از جذبات شوق یار وز دم تیغ آبدرا
عضو ز عضو (سرحدی)گشته زهم جدا جدا