الیاس صبوری

الیاس صبوری

دریا به جوش آمده جشنی بپا کند

دامان دشت از قدم ابر تر شود

ای‌کاش که شکارچیان مهربان شوند

اوضاع ماهیان هوا، بی‌خطر شود

مهتاب چهره‌‌ی خوش خود را نشان دهد

از صلح و از صفا و سرور ارمغان دهد

خورشید هم بخندد و شب را تکان دهد

القصه روزگار به نفع بشر شود

در کوچه‌ها پرنده و گل آشیان کنند

از زندگی ترانه بخوانند هر نفس

غم را که چون قصیده دراز است قصه‌اش

ای‌کاش که شبیه غزل مختصر شود

پاینده باد پرچم سبزینه‌ی بهار

نابود باد دبدبه‌ی خشم و خون و خار

سرمای سوزناک بکوچد از این دیار

قلبم اگر به عشق زنی، مفتخر شود

از دیدنت میان وطن جا نمی‌شوم

ای زن زنی سواره بر اسپ سپید شعر

از شوکت و شکوه تو ای سرو سربلند

شعرم به آسمان برسد معتبر شود

هرچند به مبارزه وابسته‌ام زیاد

دلتنگی‌ام دوچند شده خسته‌ام زیاد

در خلوتم بساط رهایی فراهم است

آماده‌ام که اشک بریزم سحر شود

همواره فکرِ خفتنِ در قبر می‌کنم

با ترس و لرز زندگی از جبر می‌کنم

در بندِ بغض مانده‌ام و صبر می‌کنم

تا اینکه منفجر شوم و شعر سر شود

کم مانده منفجر شوم آنگاه، روح من

بی «پاسپورت» رفته و از مرز بگذرد

با سرعت از جوار جهنم گذر کنم

با باد‌ها تخیل من، همسفر شود