محمود فارانی

محمود فارانی

دلم خواهد که چون بادِ سحرگاه

گشایم چشمِ مستِ نرگس از خواب

دهانِ غنچه را لبخند بخشم

پریشان‌زلفِ سنبل را دهم تاب

دلم خواهد که چون ابرِ بهاران

بهشتی سازم از آغوشِ گلشن

ز اشکِ دیده، گوهرهای رخشان

بریزم سبزه و گل را به دامن

دلم خواهد که چون برقِ سبک‌سیر

کنم پهنایِ چرخِ کهنه روشن

به یک بار ابرهای قیرگون را

شرروار افکنم آتش به دامن

دلم خواهد که مانندِ شهابی

به بالِ اهرمن‌ها شعله ریزم

زنم خود را به قلبِ دیوِ ظلمت

چو تیرِ نور با شیطان ستیزم

دلم خواهد که چون نورِ سپیده

رهانم از تباهی کاروان را

دلم خواهد که چون بانگِ درایی

بخوانم سویِ ره گم‌گشتگان را

دلم خواهد که در تاریکیِ شام

چو ماهی از برِ خاور بخیزم

به دامانِ جهانِ تار و خاموش

ز بامِ آسمان‌ها نور بیزم

دلم خواهد که چون اِستارهٔ صبح

زنم بر ظلمتِ شب‌ها، شبیخون

و یا همچون شفق از خونِ گل‌رنگ

گذارم لکه بر دامانِ گردون

ـــــــــــــــــ

(آخرین ستاره، ص ۲۵)