داوود سرمد

داوود سرمد

بنازم مستیِ پرشورِ موجِ جنبش‌آیینی

که باشد در تپیدن چون دلِ من گرمِ تمرینی

شکوهِ سادگی می‌بارد از آیینه‌ی رویی

که تابد از نگاهِ جلوه‌خیزش برقِ تمکینی

به بزمِ خلوتِ ما امتیازِ رنگ‌وبویی نیست

ندارد حلقه‌ی می‌خوارگان بالا و پایینی

فلک پروازگاهِ همتِ آزادگان باشد

نسازد آشیان بر شاخه‌های پست، شاهینی

غرورِ فطرتِ من بارِ منت برنمی‌دارد

اگر دوشم شود خم زیرِ بارِ کوهِ سنگینی

به چشمم هر نفس با صد جهنم رنج هم‌سنگ است

اگر آلوده سازد دامنم را داغِ ننگینی

اگرچه مژده‌های کاذبِ آزادگی دادند

چو کوهی می‌فشارد شانه‌ها را یوغِ سنگینی

در این ظلمت که چشمِ اخترانش گریه‌آلود است

نمی‌خندد به‌غیر از برقِ چشمِ تیغِ خونینی

نمی‌جوشد به چشمِ ماهتابی چشمه‌ی نوری

نه سوسو می‌زند از اوج‌ها فانوسِ پروینی

ندارد در دلِ خفاش ره بیمِ سحرگاهی

نه می‌خیزد مگر مرغِ سحر از خوابِ دیرینی

دلِ غم‌پرورم صد بار در خون می‌تپد هر دم

که تا گل می‌کند در باغِ طبعم شعرِ رنگینی

به‌جز از ریشه‌کندن نیست درمانِ دمل، سرمد

که از مرهم نه بهبودی پذیرد زخمِ چرکینی