جاوید فرهاد

جاوید فرهاد

دستانت را با مهربانی آشتی بده!

و برای گنجشکان ارزن بریز

چراغی در انتهای خاطره‌ی تاریکِ یک کلاغ روشن کن

کلاغ‌ها با همه‌ی شومی‌شان

پرندگانِ بدی نیستند

قلبی برای زیستن دارند

و پری به‌خاطرِ پرواز به‌سوی آزادی

دلت را از ژرفای تنهایی به‌دوردست‌ها پرتاب کن

ببین باد به‌گوشِ برگ‌ها چه می‌خواند

قلبِ نازدانهٔ یک گل چه رنگ است

و باران در هم‌آمیزی با ابر

چه عطرِ عاشقانه‌ای را روی خاک می‌پاشد

هیچ پیامبری در مفاهمه با بدخلقی به‌بعثت نمی‌رسد

هیچ شاعری واژه‌هایش را در سکوت پس‌انداز نمی‌کند

و هیچ درختی بدونِ ریشه طراوت را نمی‌نوشد

دستانت را با مهربانی آشتی بده!

لبخندت را روی سفره‌ی لب‌ها بنشان

و بگذار گرسنه‌ترین موجود

صبحانه‌اش را با آن صرف کند

آدم‌ها همیشه محتاجِ پول نیستند

محتاجِ مهربانی‌اند

محتاجِ یک دهن لبخند

یک توته عشق

یک پیاله درک