محمد باقر قلندری

محمدباقر قلندری

گودی‌پرانک من! سخت بچه بودم که

بدون تار گرفتم تو را هوا کردم

تو ماه بودی و صد باد هرزه دنبالت

دوان دوان پی تو هی خدا خدا کردم

دوان دوان پی تو از غمت کمین خوردم

بلند گشتم و «برچی» شدم به مین خوردم

هزاره‌مرتبه در خون خود زمین خوردم

گرفته کفش غمت را دوباره پا کردم!

دویدم و نرسیدم به غیر خون و دریغ

بریدم و نگرفتی مرا ز تیزی تیغ

بریده حلق س... سا... سا... به لنکت افتادم

تو را به اسم تو

هر دفعه که صدا کردم ـ

تنم چو کوه مذاب از پی تو می‌آمد

دلم به گریه خضاب از پی تو می‌آمد

شهاب پشت شهاب از پی تو می‌آمد

من آسمان و زمین را که تا به تا کردم

شهاب پشت شهابش به جز سراب نبود!

سوال بود و جوابش به جز سراب نبود!

جهان حباب و حباب آه جز سراب نبود!

دهان به درد، به نفرین به کفر... وا کردم

پس از تو هیچ مرا با زمانه کار نبود

زمین بدون تو شکلی به غیر غار نبود

برای اینکه از این هم خراب تر کنمش

بدل به لانه‌ی ماران و اژدها کردم

اگر که شعر نوشتم، به سر هوای تو بود

اگر به آب و به آتش زدم برای تو بود

اگر که دست به خلقت زدم به پای تو بود

که من جهان و هر آن را به تو بنا کردم

تو را نیافتم و هرچه که کشیدم را...

تو را نیافتم و هر چه که بریدم را...

تو را نیافتم و هر چه آفریدم را...

خدای‌گونه به حال خودش رها کردم

خراب و خسته و زخمی به خاک برگشتم

هزار سال شبیه پیمبران در کوه

هزار سال دگر عاشقانه با یک روح

برای آمدن و دیدنت دعا کردم

قریب بود که دستان من فسیل شوند

غم تو خواست که یک چند شاعرت باشم

تو را نوشتم «صد سال» وقت «تنهایی»

سپس نشستم و در بادها رها کردم...