رامین رازق پور

رامین رازق‌پور

مرا صدا کن؛ آن‌طور که دوست داری. مرا بمیران، بسوزان، سلاخی‌ام کن؛ آن‌گونه که عطش کهن‌سال‌ترینت فرو نشیند. من نوکر صدایت هستم. بودم. خواهم بود. بودن مرا امتحان مکن! تا جهان هست و خواهد بود، زمزمه‌ی روی لبانم هستی! خونی روشن در رگان هفت‌پشتم می‌مانی..‌. هرگز شک مکن بر من ـ که دیگر نیستم در پوسته‌ی تنم، که مادرم به دنیا آورده بود.‌ از آن روزی که جواهر چشمانت را کشف کردم، رگ و ریشه‌ام دگرگون شد. اکنون، در صدای تو جاری‌ام؛ مثل آبشاری که زبان ایستادن را نمی‌فهمد. شاید بداند. باید سنگ، زبان دربیاورد تا زخم‌های تنش را بازگو کند، ترانه بسازد، و از گلوی سازی، بیرون آید.‌

فرشته‌ی من! که آمده‌ای و بوده‌ای و هستی‌ام را به رنگین‌کمان پیوند زده‌ای! چگونه نامت را بخوانم ـ که پرنده‌های چنار خیالم، یاغی نشوند؟ تا از تو یاد می‌کنم، گرسنگی‌ام سیر می‌شود، و تنهایی‌ام از قید تاریخ و تاریکی و تباهی ـ می‌گریزد؛ مثل اسبی که از سوارش متنفر باشد.

بگذار چیزی بگویم که هرگز نگفته‌ام. شاید گفته باشم، اما رنگ‌بازی تقدیر، از فکرم برده است. اینکه آمدی و در قاره‌ی بی‌آب و علف قلبم نشستی؛ با همه‌چیزم که بوی نیستی می‌داد، کنار آمدی. حتی آثار قیام موش‌ها را بر لایه‌های پرونده‌ی عمرم دیدی. اما تو سرانجام مهربانی بودی! با کلمه‌ها، ویرانه‌های سرنوشتم را آباد کردی. زخم‌های تاریخی‌ام را رفو کردی. تا می‌خواستم سپاس‌گزار «کرشمه‌های صدایت» باشم، و اعتقادم را نسبت به کرامتی انگشتانت بیان کنم، دهانم را بوسیدی. از آن لحظه‌ی شکوهمند، چهل شش‌هزار ساعت و سه دقیقه و بیست‌ و پنج ثانیه، گذشته است.

حالم خوب است! نگران نیستم. فقط گاهی باد می‌آید، کلکین اتاقم را تصرف می‌کند؛ همچون کسی که پدرکشی داشته باشد. هیچ دلهره‌ای ندارم. ترس را نمی‌شناسم. ایستاده‌ام در برابر دشنه‌های خونین باد...! زیرا اگر مُردم، پروانه‌های معبد رؤیاهایت فاتحه‌ام را می‌خوانند.