محمد افسر رهبین

محمدافسر رهبین

باده‌ی صبرم فراوان در سبوی دل نماند

زندگی را بهره‌ای زین فصلِ بی‌حاصل نماند

عقلِ خودبین بی‌دلیل از خونِ آزادی گذشت

عشقِ مجنون‌کیش را شهرِ خرد قابل نماند

اسپِ خواهش را اگر بسیار آب از سر پرید

مرکبِ تندِ هوس را هیچ پا در گل نماند

در عداوت نیز پابندِ مدارا بوده‌ایم

این که داغِ خونِ ما، در دامنِ قاتل نماند

تا به دنبالِ جنون رفتیم صحرا خانه شد

جان‌فشانی‌ها سرآمد، مقصد و منزل نماند

زندگی پامالِ شورش کرد ما را، باک نیست!

جایِ پایِ موج بر توفانگه‌ی ساحل نماند