آب حیات

آب حیات
بیا ای دلبر شیرین کلامم
مهی غنچه دهن آرام جانم
بیا تا شرح سازم درد دل را
بسمعت گر رسد این عرض حالم
بیا در گوشه تنهای من
بیان سازم غم درد نهانم
بیا تا واقف اسرار گردی
بگویم درد مکتوم جنانم
توئی چون مردمک بر دیده من
بجسم وجان توئی روح روانم
بغیرت نیست دل را الفت کس
تو بردی از دلم صبر وقرارم
برای کشتن جمع حریفان
قدم رنجه نما بر زادگاهم
توئی دل را تسلی میکنی باز
بیک رمز و اشارت گلعزارم
نظر افگن بمن مانند عیسی
ببخش جان دگر جان مماتم
بده آب حیات از چشم مستت
شوم مستت و از آنرو باخود آیم
ترا «نادم» بود از دل خریدار
قبولت گرفتد سرو روانم