آسیا سنگ

آسیا سنگ
میرسد در آسمان دود کباب هجرتم
کر شود گوش فلک از درد رنج ومحنتم
چرخ گردون گر خلاف من بگردد روز وشب
دوستان را دوست میدارم چو تاج بر سرم
نیست با کم از روشهای کجی عصرو زمان
گر بسازد از سرکین وستم محتاج او بر هر درم
من نمیگویم فلک من را مرنجان بیش ازین
من نمیگویم مکن محتاج من را بر درم
من نمیگویم ستم کمتر نما از لطف خویش
من نمیگویم مگردان آسیا سنگ بر سرم
هرچه خواهی کن ولی همرزم نامردان مکن
هر چه خواهی کن بجانم بیش وکم قهروستم
گر بکامی من بچرخی ای فلک یا اینکه نه
مردمانرا جان نثارم تا که سازند محشرم
ای کریما عزتت ده آن عظیم از کرم
وان دگر یار ورفیق مهربان نا باورم
احمد ومحمود و عمر دوزید بکر واین وآن
جمله را گردان بزور رزم بر من شپهرم
صد سلام و احترام از جانب «نادم» رسد
پیشگاه کهنه کاران جدید الفرقتم