استبرق

استبرق
عزیزم جانمن بادا فدایت
فدائی گردش چشم سیاهت
فلک در حسن تو حیران ومبهوت
عطا کرده بتو ایجان خدایت
جهان را گر چه روشن کرده خورشید
به نزد حسن تو دارد خجالت
گلاب ومشک وعنبر عطر جرمن
همه سر زیر پاشد از ریاحت
صنوبر سرو دنا جو قامت نی
شده شرمنده زین قد رسایت
حریر استبرق وگلهای عالم
ندارد ذره چون لطافت
مگر ای گوهر عالم بهایم
مشو مغرور این حسن وجمالت
محبان را نوازش کن ز لطفت
که کردند جمله گی جانرا نثارت
ترا سرمایه در حد زکواة است
ز زلف و موی وابروی کمانت
دگر حسنت بود لعل و جواهر
«بنادم» کن نظر باشد گدایت