انت ربی

انت ربی
در میان آتش عصیان عجب گشتم کباب
می خورم هر لحظه با خود همچو ماری پیچ وتاب
طاعت یزدان نکردم عمر بیهوده گذشت
حسرتا وا حسرتا دگر نمی آید شباب
نو جوانی بود وقت طاعت و فرمان بری
حسرتا فرمان نبردم کار خود کردم خراب
خلقت آدم برای طاعت است و معرفت
انت ربی انت حبی دور کن از من عذاب
روز محشر در میان جمله مخلوقات خود
شادمانم کن نرفتم گر چه در راه صواب
یا الهی نامه اعمال من را از کرم
بر یمینم ده بران در سوی مطلوبم شتاب
من ز اولاد نبی در شهرتم در نزد خلق
رحمتم فرما بروی آن محمد مستطاب
عفو کن عصیان من روز حساب از مرحمت
سهل گردان یا الهی بر من مسکین حساب
«نادمم» شرمنده ام درمنده ام از فعل خود
از عطوفت عفو فرما بر من حیران عذاب