انگشت وانه

انگشت وانه
شرف آبست بر انسان چو مروارید گر ریزد
ازین خرمهره کهنه ازآن هم خاک بر خیزد
بیا زاری خریداری دو تا خردل نمی ارزند
دو جسم اند بی جوهر ازینها هرکه بگریزد
طبیعت گشته سفلانرا مضرت از ازل قسمت
نه اندرکین چنین باشد که ایشان فتنه انگیزد
ظروف عقل بد اصلان صغیر وکوچک است بیحد
بانگشت و از آب صطل گر ریزید سر ریزد
باصل خود ندید نامی خودش صاحب نشان گشته
خدارا کی شناسد این که از خر قاطر خیزد
کسی را ترتیب خوب است که استعداد و اصل او
بود شایسته زحمت وگرنه مغز می ریزد
گرفتار به بد اصلان چرا «نادم» غمت باشد
فلک از دست بد اصلان نه بتواند که بگریزد