تربت

تربت
قلم گیرم نویسم شرح حالم
به آن چون مومیان مهربانم
نویسم نامه را از خون چشمم
برای مهوش ابرو کمانم
دهم توضیح دردم را به تحریر
اگر گویم همی سوزد زبانم
ببر قاصد ز من این نامه ام را
به آن شیرین زبان گلعزارم
ز صر صر زودتر در سرعتت کوش
رسان خود را به آن شیرین کلامم
فقط بر او بده این پاکتم را
خدا خواهد که گیرد آن کتابم
نما صد احترام اندر نخستین
بزن بوسه بپای قدر دانم
الا ای آرزوی صبح وشامم
بیا بشنو عزیز نکته دانم
فدای جلوه ناز تو گشتم
قدم بگذار در خاک مزارم
اگر پایت رسد بر تربت من
بپا بوست سر از قبرم بر آرم
چه گر «نادم» بود در بستر خاک
چو آی بشنوی عرض و سلامم