جادوی چشم

جادوی چشم
من مایل روی آن نگارم
بر راه نشسته انتظارم
یارب که شود نگار گلرنگ
یک لحظه بیاید او کنارم
از هجرت جان گداز هردم
صد شور و فغان و ناله دارم
با جادوی چشم آن اسیرم
بر حلقه زلف او بدامم
از برق دو چشم آن سیه موی
آتش بدلم به پیچ وتابم
بر آب کنند و دفع آتش
از آب دو دیده من کبابم
صد سال ز عمر من گذارد
نبود که رود دمی ز یادم
با روز جزا وحشر ومیزان
از ظلم که کردی داد خواهم
با لوح کتاب تو به عقبی
مظلوم نوشته است بنامم
گویند بگو جواب «نادم»
وانگه چه دهی بگو جوابم