زردار

زردار
تو خود موری دگر موری میازار
که از آزار میبینی خود آزار
جهان است مشترک با جمله مخلوق
خورند روزی خود از خان جبار
چه گر مبنایی گیتی شد برا ضد او
نه آنکه جملگی در رزم و پیکار
چنان ضد که دارد در پی اکمال
نه تخریب و زیان مانند اشرار
بشر را از نگاه طبع وخصلت
با ضد او بد و نیک است بسیار
کسی اصل وکسی بد اصل باشد
اصالت اهلیت باشد نه دینار
بشر یک اصل واحد دارد از نسل
شب و روز اند زیر چرخ دوار
درین دنیا بشر عز وشرف یافت
بعلم وعقل ودانش کار وگفتار
جهان شد خانه هر زنده جانی
نه هر زنده بود انسان وهوشیار
بزرگی است بزهد وعدل وتقوی
نه فرق است از گدا تا شخص زردار
الا فرزانه ای فرزند «نادم»
بگوش وهوش دل اندر زر بسیار