عقرب زلف

عقرب زلف
دمی که خنده ات آید بیادم
بپرواز آید این مرغ جنانم
به بستان جمالت غنچه گل
شب وروز همچو بلبل در فغانم
بر غم دشمنان بی مروت
چرا آخر ز غم کندی نشانم
جدا گشتی و ترک کردی یکدم
بگفتار کرده خصم جانم
ز هجران آتش در دل فزودی
که سوزد پوست وگوشت و استخوانم
ز هجران سوختم در انتظاری
نمی آرد کسی از تو پیامم
مگر آن عقرب زلفت گزیده
نمی آید به بستر هیچ خوابم
شهادت میدهد هر بند بندم
تو مولائی و من مسکین غلامم
ندارم اختیار خویش هرگز
نگویم مالک اندر ملک ومالم
بیا آزاد کن این عبد خود را
به هر حالیکه باشم جان نثارم
چه نالم من ز بخت وطالع بد
چه گویم از غم لیل ونهارم
همی دانم که مثل «نادم» زار
نزاده هیچ مادر گرد عالم