فسون

فسون
ازان روز گرفتارت شدم جانانه بیمارم
ز عشقت ای عزیز من همیشه چشم گریانم
پریشان کرده زلفین مشکین عنبرینت ار
خدا داند نگار من چو زلفینت پریشانم
رخت بنمودی و بر من گذشتی زود چون مرمر
نکردی یکنظر سویم ز لطف ای نور چشمانم
بصد افسون دلم بردی عجائب دلبری بودی
بدام افکندیش آخر نکردی رحم بر حالم
شهید تیغ ابرویت شدم جانانه سر مست
میان موج خون خود تو گوئی غرق طوفانم
رخت چون شمع میباشد بچشمم ای نگار من
برای سوختن هر شب که من پروانه میباشم
نمودی ترک من رفتی نکردی یاد من هرگز
وجودم چون سمک ماند ز هجرت سخت بریانم
اگر پرسند ز مردم چرا دیوانه میگردی
جواب شان همی گویم جدا از ماه تابانم
بسینه خورده ام تیری ز مژگانت منی «نادم»
فسون چشم فتانم اسیر زلف پیچانم