مردمک

مردمک
بیا جانا بی از تو جان ندارم
بغیر از تو بکس پیمان ندارم
بیا امشب ببالین من ایدوست
باین شبها دگر مهمان ندارم
بیا رنجور در بستر فتادم
بغیر از دیدنت درمان ندارم
بیا تا دل شود خندان برویت
بجز از تو لب خندان ندارم
بیا که راز دل گویم سراسر
که از تو راز خود پنهان ندارم
بیا تا سر بزانویت گذارم
هوای دگر از خوبان ندارم
بیا چون مردمک جایت بچشم است
که غیرت غره عینان ندارم
بیا من سائلم دیدار خواهم
خیال گوهر ومرجان ندارم
بیا جانا توئی آرام جانم
دگر میل به این و آن ندارم
بیا که روی با رویت گذارم
اگر مُردم دگر ارمان ندارم
بیا «نادم» ترا خواهد بعالم
بغیر از تو دگر جانان ندارم