مرغ دل

مرغ دل
ناز سر کن که بناز تو عجب مینازم
آتشین جامه ببر کن که دلم میبازم
نگه از گوشه چشمت زده آتش بدلم
چه کنم جان ودلم سوخت ولی میسازم
مرغ دل از قفس سینه تنگم بپرید
طرف بوستان جمال تو رسید طنازم
نغمه شور وگذارم سحری خواست بپا
از سر بام فلک گشت فراتر سازم
گوش گردون شده کر زین همه نالیدن من
کی رساند بتو ای بیخبر این آوازم
گرچه گفتی که فریب من وچشمم مخورید
صد جگر دوخت بهم این نگه غمازم
هم تو بودی که به گوش دل من میگفتی
از ز خود رفته توئی ، نیست دگر همرازم
قطع هر گونه علایق ز همه مردم شهر
کردم فاش نمودم که توئی دمسازم
مرغک بال فرو بسته هجران تو ام
غیر وصلت نشود هیچ دگر پروازم
خبری نیست ز سویت نرسد پیک وپیام
چیست انجام محبت به چنین آغازم
سگ کویت گرم از «نادم» حیران پرسد
سر گذارم به قدم با سگ تو سر بازم