چه خوشتر

چه خوشتر
جنون باشد بمن سرمایه از عشق
گرفتم گوشه میخانه از عشق
میانه سینه ام تیری ز عشق است
دل وجانم بود صد پاره از عشق
بهر محفل که شمعی هست روشن
ز جان ودل منم پروانه از عشق
به قصر دل گشا دل تنگ گردم
گزینم لانه در ویرانه از عشق
نخواهم جنت وطوبی وکوثر
بتابد بر سرم گرسایه از عشق
سعادت میشود آندم میسر
که گر بخشند مرا پیمانه از عشق
غلام در گهی پیر مغانم
دهد کار مرا سامانه از عشق
سرم ساید بعوج کهکشانها
که بر پایم بود ذولانه از عشق
اگر مستم اگر بیخود مجو عیب
نمی گنجم بخود در جامه از عشق
ز عیش و عشرت دنیا بعیدم
ز جان خواهم غم و غمخانه از عشق
ز خود بیگانگی بسیار دیدم
ندیدم کس شود بیگانه از عشق
حیات خوش «بنادم» عشق بازیست
چه خوشتر گر شوم دیوانه از عشق