کاروان

کاروان
ناله از جور زمان وغم جانان دارم
صد جگر پاره وخونین دل بریان دارم
ده سرشک دیده ام گشت چو طوفان نبی
الحذر ای ناخدا قلب پریشان دارم
شب یلدا سفرم بود وغم جانان در پی
کس چه داند که چه فریاد و چه حرمان دارم
همه شب گریه کنان طی منازل کردم
خنده رو ز بر این است که حریفان دارم
کاروان کرد به هنگام سحر عزم سفر
بی خبر بود که در پی شب هجران دارم
عاقبت جور زمان رخت سفر خواهد بست
طرفه آنست که جور لیمان دارم
مردمی از مردمان چون نام عنقا شد پدید
منت از مشت خسیسان غم دونان دارم
معرفت گم گشت یارب مرحمت بر حال ما
کس ندانست چه حال است و چه دوران است
گر نمودم هوس جرعه دگر بار ایساقی
در می خانه ببندید که سودای غریبان دارم
«نادما» شکوه ز اغیار نه شان مردیست
تا کشم جور کسان ارث ز (حیران) دارم