کف پا

کف پا
بسودای رخ همچون تو شاهی
گرفتم جمله اسباب گدائی
چو سایل بادرت استادم ایدوست
به امید که از خانه بر آی
کفی نانی نمی چای گر آری
بناز و غمزه با سویم بیای
به تسکین دل نا شادم ایدوست
چو خورشید جهان رخ را نمائی
به تشریف قدومت ماه تابان
فدایت میکنم هرچه بخواهی
ندارم جز نفس چیز شیرین تر
که اندازم بپاهای گرامی
اگر ای مطلب روز وشبی من
به بیداری دمی سویم نیای
رجامندم که یکشب ای شکر لب
سحرگاه بخوابی من در آئی
اجازه ده نشینم در کنارت
کنم تعریف و توصیف جدائی
ز وی تیر جفایت را بقلبم
کف پا را بکن جان حنائی
بود «نادم» چو مرغ نیم بسمل
همیشه غرق خون اندر جدائی