الفنامه
(الف) الـــــحمد عمـــوماً ز ازل تا به ابد باد بـــر ذات خدایکه قدیم است واحــد
(ب) بود نعت نــــبی کــه خــدا در قرآن مژده دادست بنامش که بـــیاید احــمد
(ت) توکل بتو داریم کریــــمانه به غـــیر حـــاجـت خود ز تو خواهیم الله الـصمد
(ث) ثنائی تو و هم نعت رسول مـــــختار ورد درین سازیم که هـر دو آمد ســـرمد
(ج) جمله ز خلایق زمــــطیع و عـــاصی طمع عفو نــــماید که بنمائی تـــو مدد
(ح) حلاوت کند آنکس که گناهش بخشی دست لطف تو در آن عاجـــز بیچاره رسد
(خ) خدای که خـــداوندی تـــو روز جزا بهمه می شود ایقان کــه خدا نیست عدد
(د) دارند و بــــمحشر ز تـــو امید نجات محو سازی ز دل خلق جهان بغض و حسد
(ذ) ذوق بــــتو از اهــــــل محبت باشد نیست ایـــن ذوق میسر بــگروه مـــرتد
(ر) ریاضیـــست بــجنت که باسلام دهند نه بکافــر کـــه ز درگاه الهی شـــده رد
(ز) زیانها رسد آنـرا که مــنافق مـرد است مومنان را ســــر یکـموی ز نقصان نرسد
(س) سلامت گزرد مــومن صادق ز صراط هــیچ آســـیب نــــیابند بروح و بجسد
(ش) شفیع همـــه عصات مـــحمد باشد از خــــــداوند اگر اذن شــــفاعت بشود
(ص) صدق اسـت که در تحت لـوای نبوی جمع آیـــند خلایق که نــــیاید بــعدد
(ض) ضایع شود آنعمر که ویـــرا نشناخت مرحبا آنـــــکه بجز گــــفته او گام نزد
(ط) طبیب است بدلها وجگر هــای کباب غم امت بدلش تا که کـــــند سـر ز لحد
(ظ) ظهور دو جهان هم به طفـیلش باشد بوجود آمده اند جمله چه نیکند و چــه بد
(ع) عشـــق نبـــــوی عـربی مــــدنی بردل هر که بـــــود هست مُبــــرا از بد
(غ) غیر از شــــهی والا گــهر ختم رُسُل که بچشم سرخــــود دید خدا را که سزد
(ف) فدایش همه عالم که باین قدر وجلال جای او رفـته ببین هــیچ مـــلائک نرسد
(ق) قدرش بخداوند جهان معلــــوم است آنچنـان رفته بــــمعراج که کس دم نزند
(ک) کامل شده دینش بنصوص قـــــرآن فکر هر بی ســـرو پای بـــحریمش نرسد
(ل) لایق به برش خلعت لولاک بـــــــود باش تا ذوالـــحکم از جهل بمیرد ز حسد
(م) میل دل او هیچ نـــــشد بـــــر دنیا زانسبب میل دل خــــلق بــدنیا شده بد
(ن) نبایست کـنی نـــسبت او با دگــران اوست از نور الـــهی ز همـه است امــجد
(و) ویران شودآنـملک که گراز دل و جـان همه بر شاهری شـــــرع شـریفـش نرود
(هـ) هویدا است کــه آن شافع روز محشر تابخاک اند امم ســـر نکـند بـــر زلــحد
(ی) یم رحمت حـق چونکه درآید در موج همه غرق انددرآن مـوج چه نیکند وچه بد
این الفنامه که در نظم نمود است حیران
هـــست امـــید که خواننده نگرداند رد