الهی نامه
الهی تــــــوباشـــــی جـــهان آفـرین زمـــین ومـــه ومـــهر وچـــرخ برین
خلافـــــت بــه آدم تـــو دادی نـه من کــــــز و مــــاند اولاد انـــــدر زمن
الهی بــــــر هـمه شــــاهان تـوی شاه ز اســــــــرار دل هـــــر بــنده آگاه
بدرگاهـــت مــــــــرا امــــیدواریست هــدایت کــــن مــــرا در بهترین راه
الهـــی باعــــــــث ایـــــــجاد عـالم نه از بیــــگانه بــــــود آندم نه محرم
که ذاتـــت اقــتضائی مـــعرفت کـــرد در آن ســـاعت نه شـــادی بود نه غم
الـــــــــهی از عـــــــنایات کـه داری نصیبم ســــــاز عــــجز و خاکساری
بسلک خاکـــساران ســـــــاز حــشرم نـــــدارم جـــز تو از کس چشم یاری
الهی گر چـــه مــن غــــرق گــناهم بـــــدرگاه تــو کــــم از پـــر کاهم
اگـــــر لطفت نـــباشد دســت گــیرم ز افـــــعال کـه دارم روســـــــیاهم
الــــهی جــــانب مــــن یکــنظر کن ز خـــــوف مـــحشرم بـیدرد سر کن
ترا دریای رحــمت بــی کــــران اسـت بیک قـــطره از آن کامــم تــو تر کن
الــهی بـــر مـــنی مضطر به بـــخشای بـــــروی شــــافع مـحشر به بخشای
خطا کـــــــردم ره پــــاکان نـرفـــتم خـــطا هـــای مــرا یکسر بـه بخشای
الهی بر منی چــــــاکر بـــه بـــخشای بــــروی پـــاک پیغمبر بــه بخشای
بجز عصــیان نـــــکردم هیچـــــکاری مــــرا ای قاضـــی مـحشر به بخشای
الهی بــــــر مــــنی ابــتر به بخـشای کـــــجا رو آورم زیـــن در به بخشای
به لعب و لهو کردم عـمر خــود صـــرف بــــــیار غـــار آن ســرور به بخشای
الهی بر مــنی مسکـــــین به بــخشای بـــــرین بــیچاره غمگین به بخشای
اگر چــــه غـــــرق دریــــای گنـاهم بــــروی صاحـــــبان دین به بخشای
الهی کــــذب وبـــــــهتانم به بخشای بـــــمن ازعـــمد و نسیانم به بخشای
اگر چــه فـــــعل نا شایـــــسته کردم به عــــــلم وحــلم عثمانم به بخشای
الهی جــــرم مـــــن ای داورم بـخـش گـــــــناهم را باین چـشم ترم بخش
ز الـــــطاف و عـــــــنایات کــه داری مــــــرا بــر عدل و داد عمرم بخش
الهی بــر دل غــــــم پــــرورم بخش بمن جـــــامی ز حوض کوثرم بخش
ز بخل و حـــرص بــــیحد شرمـــسارم مـــــرا یارب بــروی حـــیدرم بخش
الهی چـــــــاره درد دلـــــــــم کـن نــــظر در پـــیکر بـــی حاصلم کن
به نعمت های عامــت بــــین نه بـرمن بـــــفردوس بریـــنت مــــنزلم کن
الهی گــر گــــناهم همـچـو کـوه است تـــــرا دریای رحمت بی شکوه است
ز خوف دوزخت صد ها چـو حــــــیران ز بـــــیم جـان خـود برآه و اوه است
الهی چـــون کــــــنم در روز مـــحشر دلـــــم لـــرزان و سـر گردان بهر در
گـــناهان گـــــشته بـــردوش ضعیفم بــــزیر بار عصــیان مــانده چون خر
الهی چــــون کـــــــــنم روز قــیامت که آنـــــدم شـــرمسارم هم ملامت
اگر جـــــرمم نه بــــخشی از تــــرحم ز دست مـــــــن چه آید جز ندامت
الهی بر مــنی عاجـــــز کـــــرم کــن بـــــکارنـــیک مـــردان رهبرم کن
طمع دارم کــه با چـــــندین گـناهـان مــــــرا فـــارغ ز خوف محشرم کن
الهــــی بـــــــر ره مــــــردان کامـل نــــرفتم یکــــقدم جـــز راه باطل
ازین ســــودا نــکردم هــــیچ ســودی که دادم نــــــفع آجـــل را بعاجل
الــــهی در زمــــــان رفـــــتن جــان بمن کــــن جان سپردن را تو آسان
در آن ساعت مــــــرا ای ایـــــزد پاک خلاصــــی ده مــــرا از شر شیطان
الــــهی گــــــر نــــــکردم طاعتت را نـــــکردم حـــــق شکر نعمتت را
بمن از محض لطف خــود به بــخــشای بصرف عاصــــیان کــن رحمتت را
الهی خـــتم مـــن کـــن بـــر سعادت اگـــــر چــــه مفلسم از زاد طاعت
توئی مـــستغنی از طـــاعات مــــردم مــــکن نـــومید مفلس را ز رحمت
الهی از کـــرم کــــــردی مـــرا هست بـــــقید آب و گل کردی تو پیوست
بامید کــــــرم تقصــــــــــــیر کردم به تقصیرم مبین کان نیست یا هست
الهی چـون شـــــــــود روز قـــــیامت اگـــــر سـودا کــنی جنت بطاعت
مگر از جــــنتت مـــــــحروم گـــردم نــــدارم در بـــها یک پیسه طاعت
الـــــهی در بـــــــــهشت امـــیدوارم اگـــــــر چـه مـایه از طاعت ندارم
بجز حـسرت در آنـــجا حاصلم چــیست مگر لاتـــقنـــــطوا آیـــــد بکارم
الـــــهی آنــــــچه رفـــــته مقتضایت مــــــرا مقصـود نــبود جز رضایت
بهشت و دوزخت را مــــن نــــــخواهم رضــــایت خـواهم ایصاحب رضایت
الـــــــهی آنــــــچه میباشد رضــایت هـــمان خواهم نه کان رفته قضایت
بهشت وقصر و حـورت را نخــــــواهـم مـــگر باشــــد درین جمله رضایت
الهی روزی مـــن کـــــن رضـــــایـت چه کار آیـــــد بهشت جـان فزایت
بهشت بــــــی رضــــــایت دوزخت به که دوزخ اســـت جــنت در رضایت
الهی چونـــــکه آیـــــــد روز مــحشر ز قـــــبر خود همه مردم کشد سر
به بیند هر کسی احـــــوال خـــــود را بـماند هــــر یکی بر خویش مضطر
الــهی کــــو تــــــوانائی که خـــیزند اگــــــر دارنـــــد از هم میگریزند
اگــــر بیـــــنند قــــــــوم واقـربـا را زبـــــی مـهری به یکدیـگر ستیزند
الــــهی آنـــــدر آنــــــدم از عــنایت بـــروی مـــن فـشان از آب رحمت
غبار خـــــاک را از مــــــن بــــشوید بـــــری ســازد مرا از رنج و زحمت
الــهی کـــــرده ام تقصـــــیر بســیـار جـــــزایم را بــــروز حـشر مگذار
بگــــیر از مــن جــــزای کــرده هایم ز آزارت مــــــر ابــــر یکـطرف دار
الــهی ســـال هــا از لطف واحــــسان بمن دادی زهـــــر چـــیزی فراوان
نـــکردم پــــاس شــــکر نــعمتـت را نـــــهادم جــمله را بر طاق نسیان
الهی بــر مـــن از هــــر نـــاز و نعمت عطا کـــــردی ز راه لـطف وشفقت
نکـــردم صـــرف بــــر راه رضــــایت ز بـــس بـودم من اندر خواب غفلت
الــــــهی داده ایــــــمانم امــــــروز گـــــرفتی قـــــــوت بنیادم امروز
مـــیان جـــــمله اقـــــران و همعصر بــــحال خــویش من حیرانم امروز
الــــــهی داده ایــــــــــمان و جـانم هــــــر آنــــچه داده بر من همانم
نمــــیدانم الــــــهی حکمتت چیست مــــسلط کـــــرده شیطان بـجانم
الـــهی دیـــــن و ایــــــمانم تو دادی بــــــمن نـــام مـــسلمانی نهادی
سعید ار کرده باشی هـم تـــو کـــردی در روزی بـــــرویم هــــم گشادی
الـــــهی مــــن نـــــــدانم روز آخـر چـــــسان حـشرم کنی دانای قادر
سعید ار بوده باشم مـــعصیت چــیست و گــر باشم شقی پس کیست کافر
الـــهی زیـــــن دو فـرقه چیستم من سعــــیدم یا شقی پس کیستم من
بدوزخ گــــر بــــری هسـتم مسـلمان به جــــنت نیز کافـــر نـیستم من
الـــــــهی گــــر بــــگوئی در جوابم که هــــر دو شد معلق نیست مبرم
بگــــــویم مـــــبرم و تـعــلیق را نیز تـــــو کـردی نه کس از ابنای آدم
الـــــهی عاجــــــزم من در جــوابـت نــــــدارم تاب و طاقت در خطابت
اگر من بنده ام ایـــــن گفتگو چـیسـت رضــــایم بـــــر عـتاب و بر ثوابت
الـــهی بــر درت مقصودم ایــن اســت رضایت گربرین شد سودم این است
مــــعاذالله اگـــــــر نبــــود رضایـت نــشان بخت خواب آلودم این است
الهی عاجـــز وســـــر گـــشته ام من به بــــی سر رشتگی آغشته ام من
نه کِــــــشتم دانــــه تا بدروم مـــن چه بافم زانکه خـــود نارشته ام من
الــــــهی از درت کـــــی باز گــردم فــــــرار دست حـــرص وآز گردم
مرا جــــز درگــــهت نبود پـــنـاهی کـــــجا روی آورم گـر بـــاز گردم
الـــــــــــهی بـــــر درت امیـدوارم که جـــــز این در دری دیگر ندارم
اگر روی آورم مــــن بــر دیــــگر در در دیــــــــگر نــمی آید به کارم
الــــــــهی کــــــرده تعلیم قـــرآن به انـــــسان پیش از تخلیق انسان
بــــتأویـــــلش نمـــــــیدانند مردم مــگر از فـضل تــو این زار حیران
نخســــتین از بــــــرای روح انـسـان تو کـردی از کــــرم تعلیم قرآن
پس آنــــگه روح را در پــیکــرش جا تــــو دادی در زبانش نطق تبیان
الهی خــــود خــــــبر دادی به قرآن که بـــر مشرک نباشد هیچ غفران
بدون شرک بر هــرکس که خـــواهـی بــــیامرزی بــرایش جمله عصیان
الـــهی از گــــناهان چیست بــــرتـر ز شــــرک آن یا بـه او باشــد برابر
اگر گـــــوی خـــــداوندا که نـــبـود گـــــناهی نــزد من از شــرک بدتر
الهی فــرق بیــــن شـــرک وتشریـک بنزد مـــن بود چــون مــوی باریک
بیان کردی تـو حـــــکم شــرک یـارب بــــیان کن نیز بر ما حـکم تشریک
الـــــــــهی آمــــــــده در اجـتهادم بـــــفرق شرک وتشریک میـزنم دم
که شرک آن باشد اندر نـــــزد حــیران همـــــــی آیـد بآتـی ای خـــدایم
الهی مـــــن کـــــنون سـازم مــفصل که ایـــن تفصیل را خــوانند معضل
بود شرک آنکه بت را بـــت پـــرســتان خـــدا خـوانند اهـل شــرک و ارذل
الهی هـــست تـشریک آنــــکه کـــفار کــــنند نفـــی صــفات ذات جـبار
چنانچه نفی ســـازندعــــــلم و قـدرت ز ذاتــــت ای تـوئی دانـــای اسـرار