بکار گرفتن وزراء
چــــــــو تشــکیل توکیل انــــجام شد تــــو گــوئی هــــمه کارهــا تام شد
بــــشـــرق وبـــغرب و یـــــمین ویسار فــرستاده شــــــه از وزیـــــران کار
باجــــرای تشــــــکـیل وتنظـیم شـان نمایند کــــــوشش کــه گردد عیان
که از قــوه بــــرفـــــعل آیـــــد امـور ز زحمت شود مـــردمان پــــاک دور
وزیریکه بــــــروی بـــــود هـــر صفات ز کابل فــرستاد انــــــدر هـــــرات
روان شـــــــد ز کابــــل بـــزاول زمین بـــــفـــــرمـــان شه آن وزیر امین
سیاحت نمــــــوده چـــــو ماه فـــلک بجمع سواران چو خـــــیل مـــــلک
خرامان شد آنــــــمه بــــــوجـه لطیف ولــــــــــیکن زراه مزار شــــــریف
مـــسمی شــــجاع الــــــــدوله نامدار خردمند وهـــــــوشیار وکــــوه وقار
ز مــــــشـرق بـــــر آمـد بمغرب رسید چو ماهــــی بـــــجمع کواکب رسید
ویا چون مــه چــــــارده پــر زنــــــور ز اقبال آن شهـــــــریـــــار غــیور
به شهر هـــــــــری همچو مه سر کشید به اعدای دیـن تـــــیغ وخنجر کشید
هری فـــارغ از رنــــج وآفــات شـــــد ز تـشریف او همـــــچو جـــنات شد
هرات اســــت یا خـــــلـد رضــوان بود که انـــهار او آب حــــــیوان بــــود
همه چاه هایش چـــــو زمـــزم بـــــود چـو او در زمــــین مملـکت کــم بود
خصــــــوص اولـــــــیا و مــــزارات او هــمه بــــــاغ وراغ و زراعـــــات او
بهم مـــــتصل چــــون ریـــاض بهشت بــــــــدور مزارات او بــــاغ وکشت
وزیر خــردمند مقــــــرون به بـــــخت رسید و به تخت عـــدالت نـــــشست
همــــــیدون پــــــری خــلق آواز کرد در عــــــــدل وانـصاف را بـــاز کرد
همه مســــتمنــــــدان زبـالا و زیـــر ز شادی ثنا خـــوان که آمـد وزیــــر
وزیریــــــکه نـــــو شیروان و قـــــباد گرفتند از و بـــــــــرگرو عــدل وداد
هـــــری را چـــــو باغ ارم تـازه کــرد جهان را ز احـــسان پـر آوازه کــــرد
بـــــیا ساقـــــیا ده بمن جـام مــــی کـــه نـــــــوروز آید رود وقــت دی
چـــــنان مــــی ز صافی چو آب حیات که یابد ز غـــــــم خاک آدم نــجات
چو آتــــــش بسوزانـــد انـــــــدوه را چو باد از زمـــــین بــــر کند کوه را
چنان می کـــه در شرع باشد حـــــلال که از خوردنش نیست برکـــس و بال
که نــــــوشم ازآن می بوقت ســــــحر رساند بــــمن نشه و آنـــــمی مـگر
تــــــماشا کـــــنم جنت و حـــــور را مصفا کـــــــــنم قــــلب مهجور را
ثـــــنا خـــــوانــــی شاه کابل کـــنم صراحی مــی را بــــه قلقل کـــــنم
بــــرای شــــهنشه دعـــــا سر کـــنم جــــــهان را زبــــــویش معطر کنم
تضــــــرع کــــــــنم ایـــــزد پاک را بر آرنــده چــــــرخ و افــــــلاک را
الــــــــهـی بـــاعــــــــزاز پیغمـبران باعـــــــزاز اصــــحاب وهم پـیروان
باعزاز قـــــــرآن وعــرش مــــــــجید باعـــزاز آنانــــــکه گشتند شـــهید
باعزاز پـــــاکان طاعــــت گــــــــزین باعـــــــزاز مـــــردان خلوت نشین
باعـــــــــــزاز پاک خـــــــــداوندیت باعــــــزاز بــــــی مثل و مانـندیت
کـــــه در دولـــــت شــــاه افغانـستان تــسلـط نـــــــیابــد بــد اندیشگان
بهمــــــــواره ایــــــــن دولت آباد باد همه جـــــــان نثاران باو شــــاد باد
خدایا که ایــــن شـــــاه فیروز بـــخت خــــــــداونــد تــاج وخداوند تخت
بفتح وبـــنصرت هـــــم آغوش بـــــاد عدوش ز عالـــــم فرامــــوش بـــاد
که تا ســــــال و مـــاه است ولیل ونهار بـــــدولت مقارن بــــود شـــهر یار
وزیران او بـــــرســر نــــــاز بــــــاد بخدمت گـــــذاری سر افـــــراز باد
بافغانـسـتان مـــــــهر وشفقت کـــنند بــــــحال رعـــــیت رعایت کــنند
دعـــــا از مــــن اسـت و قبول از رحیم کـــــــجا رد کــــند سائـلان راکریم
بــــود داعـــــی دولــــت شــــــهریار که تاجان بـــــود بـــر تــنش استوار
که هر چند حیران زار غـریب
ز الطاف شاهی بود بی نصیب