تحمیدات دری
ای پــادشــــــاه مملـــکت عــــلمّ اسما وی از تو زمین گــــیر شده آدم وحوا
بر ذائقه خاک بود امـــــر تــــو نافـــــذ از زروه افلاک بـــود امـــــــر تو بالا
از خلق جهان غائبی و بــر هـمه حاضــــر از نقـص وخلل ذات وصـفات تـو مبرا
امر دو جــــهان شـد به قضای تو مسـجل کار هـمه عـــــالم برضای تـو مـجلا
از لطف تو مستحفظ عیسی شـده جـبـریل از فضل تــو بر موسی عمران ید بیضا
جز تو که تواند که کند این هــمه ایـــجاد پس کیست بغیر تـــو خداوند تـعالی
هر چند که گنه کرده بدرگاه تو حیران
یارب مکـنش خــــار بدنــیا و بعقبی
***
ای مــریضان گــنه را درگـــهت دارالـشفا زمره گمکرده ره را لطف عامت رهنما
کایــنات آســـــمان را نام تــو ورد زبـان ای نباتات زمین را رحمتت نشو ونما
زاهـــدان بی ریا از بیم قهرت در ســجـود پادشاهــــان زمـانه بر درت در التجا
تکیه کـردن درعمل هم ازکمال جاهلـیست جزبفضل عام توکان هست نعم المتکا
مور در سوراخ بی دَرّ روزی خود میــخورد ماهی اندر قعر دریا مرغ فی جوالسما
طعمه ازخوان تو میجویـند مردم سال وماه شکر نعمای تو میگویندهرصبح ومسا
خواصه این حیران که حیران مانده در احوال خود
ساخــــته ورد زبـــان خــــویش لا احصی ثنا
***
الهی ذره از نور خــود انـــداز بـــر دلــها که تازان نور گردد هر دل چون شمع محفلها
دلم را ناز پــرورد جنون عشق خود گردان که بر سیر طریقت بگذرم از جمله منزلها
مرا هم مشرب مردان خـــویشتن فــــرما چو حافظ گویم ایساقی ادرکاساً وناولها
اگر جامی دهـد ساقی برایم زان می باقـی از آن می میشوم مجنون و میخندم به عاقلها
چو مردان خـدا ای نفس برراه هدایت کـوش چه حظ خواهد رسید ازاین فضایلها به غافلها
بپای طالب دنیا مطالبها چو زنجـــیر است طلبکن راه عقبا را گذرکن زین سلا سلها
به منزلگاه مقصودم رسان یارب به فضل خود عنایت کن بکار منـکه گردد حل مشکلها
کفایت از تو میخواهم هدایت از تو میجویم ز درگاه تو کی محروم بـرگردند سائلها
الهی جرعه از شوق افکن بر دل حــیران
به گلزار محبت وجد سازد چون عنادلها
***
الهی مخزن ذکــرخفی گـــردان جنانم را روان کن بر ثنای خویش تقریر وبیانم را
خداوندا بحق ذات بیچونت که شیرین کن به نعت خواجه هـردو سرا کام وزبانم را
دل پر درد رنگ زرد آوردم بـــدرگاهــت زآب رحمت خود سبز کن روح روانم را
مرا امــیدواری ها بــود شایــد نسـوزانی بمحض لطف خود یارب بدوزخ جسم وجانم را
کریما از کــرمهای عمیمت روشــنائی ده بـــــنور طاعت خــود آشکارا ونهانم را
ز مکرنفس وشیطان پیش ازین گمراه گردیدم بگردان بعد ازین یارب بسوی خود عنانم را
به عصیان صرف کردم عمر خود از جهل حیرانم
مـــگر همره شود فضل تو جان ناتــــوانــم را
***
ای پادشاه مــلک عــلی الـــعرش اسـتوا کشور گــشای ممــلکت یــخرج الــنوا
ای حــــاکــم کـــــفایت ان یشرک به وی والی ولایــت یـــغفر لــــمن یـشا
ای کاردار بار هـمان امـــر کن فــــکان ای کار بند کار گـــــــــهی انه طــغا
یارب خلاف امر تـــو بســیار کـــرده ام درکـــش قـلم به صفحه عصیان مامضا
یارب بـــذات پاک خـداوندی خــــودت یارب بــــحق ســـــرور وســالار انبیا
یارب بــــحـرمت عرش وفرشـتگان خود یارب بــروی پـــــــنج تن فـرقه عـبا
حیران غریق گشته بدریای معصیت
ان تاخذ الغــــریـق من البحر ربنّا
***
هر رهـروی که قطع نــــماید طـریـق را سازد طـــواف کــــعبه بـیت العتیق را
آن سالکی که رفت بسر مـــنزل فـــــنا نـــوشد ز دست عـارف کامـل رحیق را
صاحب مروت که بـــیاران ســـفرنمــود ازمـهلـکات راه رهــــــاند رفــــیق را
هر بـــنده که لایق دارالــــجنان بـــود بیند چـــو شاه راه صـــــراط دقـیق را
هردل که سوخت زآتش عشق کباب شد صد لــذت است وفائـده مراین حریق را
حیران چو ذیل عارف کامل به چنگ تست
از کف مــــــنه تــو دامن شیخ شفیق را
***
شـــرمـــــندئه طاعـــــتم خــــــدایا
محـــــتاج عـــــــنایــــتم خــــدایا
گر عــــــفو تـــــــو یاورم نـــــباشـد
بســـــــــــیار مـــلامــــــتم خـدایا
گـــــمره شــــده ام ز نــفس و شیطان
بنــــــمای هـدایــــــتم خـــــــدایا
موی سیهـــــــم سفـــــید گــــردید
در عـــــــین جـــــهالـــتم خــــدایا
بی پـــــرده مــــیان خــــلق مــگذار
فـــــــــــــردای قــــیامتم خــــدایا
آندم چه شـــــــــود رســـــول اکـرم
آیــــد بـه حـــــــمایـــتم خـــــدایا
شایـــــد کــــــه باذن تــــــو گشاید
لـــــــب بــــــهر شــــفاعتم خــدایا
وه گر تـــــو شــــــفاعتش پــــذیری
مــــــن مـــــحو حــلاوتم خـــــدایا
حـــیران به کـــمال ذات باشـــــم
فارغ ز مــــــلامـــــتم خـــــدایا
***
ای صبا چــون بگذری بر روضه خیرالانام میرسان عرض وسلامم رابه تعظیم تمام
بر رســول هاشـــمی آنصدر و بدر انـبیا والـــی ملک فتحنا آن شهی عالی مقام
شاه سبحان الـــذی اسری بعبده منقبت درمقام قاب وقوسین است او ادنی خرام
آن امــیر لی مع الله آن دبیر قـل کـــفا آن شفــــیع اولین وآخـرین یوم القیام
سرور انجم حشم آن سرور قدسی خــدم ماحی ظلم وستم عرش آشیان گردون غلام
آن شهـی طه لـــقب عز عجم فخر عرب مکه وبطحی وطن شمع حجازی احتشام
غنــچه بـاغ مــزمــل لاله راغ الــهُدای آن الم نشرح خــطاب و آنـمدثر انتظام
والضحی رولیل گیسو ماه مازاغ الـــبصر باعث ایــجاد عــالم مهبط وحی وکلام
از منش گـــویا دل بریان وچشم اشکبار یعنی حیران غریب وکمترین خاص وعام
یا رسول الله اگـر نیم نظر ســـویم کنی مرحمت باشد بسی دلخسته ام هم مستهام
پشتم از بار گنه خم گشته درملک عجم گر مـرا سوی عرب خوانی بود عین مرام
با دل پر درد ورنگ زرد آه سرد مــــن یا نبی الله بکن رحمی که گردم شادکام
میشوم ازکلفت ورنج و غم گردون خلاص گر نســیم روضه ات آیـد مرا اندر مشام
روضه گـویم یا بود خلد برین یا حصن دین میکند جارو حریمش را ملا یک صبح وشام
آرزو دارم مـنی حیران کـه از خــاک درش
هر دو چشم خود کشم هردم ز روی احترام

***
برو ای عاشـق شــــــیدای احمد اگر داری بـــسر ســودای احمد
چو اندر روضه پاکـــش رســیدی به بین آن قـبه زیـــــبای احمد
حریمش را به مژگان ساز جـاروب بـــیاد روی جان افــــزای احمد
محمد احـــمد و محمود نامــش میان هــر دو آمـد جـــای احمد
از آن است مشک بو شهر مـدیـنه ز بــوی زلـف شـــهر آرای احمد
فدا کن جان و دلــرا اندران شـهر که باشد مـنزل و مــــاوای احمد
ز خاکش هر زمان کُحل الــبصرکـن بــهر جای رسیده پــــای احمد
ملائک جـــمع تا روز قـــــیامت بــــیاد لیلة الاســــــرای احمد



توهم حیران برو اندر حریمش
اگـر داری بسر سودای احـمد
***
ای قدت ســــرو جـــویبار مدینه چـهره ات زیب لالـــه زار مدینه
لعل تـــــو کاســد عـــقیق یمن بـــــوجود تــــو اقـتدار مدینه
گل به طرف است هر کــجا باشـد لـیک خاراست نزد خـــار مدینه
از عزیزان حـــضرت احـــدیـست هــر کسی هست از دیار مـدینه
انبیاء گــر چــه تـــــاج دارانـند زیــب شان است تاجدار مدینه
زینت بــاغ جــــنت الـــفردوس نیست چون ریگ کوهسار مدینه
بر ملایک هـــم او شــــرف دارد که بود دوست و جان نثار مـدینه
ای خدایا رسان تو حیران را
بار دیگر به شهریار مــدینه
***
چو آی در قــیامت خـــــواجه ما بآئین رســــــالت خـــواجه ما
خرامان بــرصف عصات بگــــــذر بهنگام شـفاعت خــــــواجه ما
چی می ترسیم که آن ساعت شماراست
به کـــف نــقد کــــــرامت خواجه ما
تکلم کن به رسم عـــذر خــواهی ترا دادست رخصت خـــواجه ما
یقین آیـــــد بــــطبق مـدعایت تــرا از حـــق عنایت خواجه ما
رســـــد از بـــارگاهــی کـــــبـریای
بـــرایت تــاج و رأیـت خــــــواجه ما
سپه ســالار باشــی انـــــبـیاء را بسر تاج جـــلالــت خـواجه ما
شفاعت میکنی ایــــــزد بـبخشد گــــناه امــتانت خــــواجه ما
گذارند از صــراط و بـــیم مـحشر خرامان سوی جنت خـــواجه ما
در آن ساعت نظر کن ســوی حـــیران
که او هست از ســــگانت خـــواجه ما
***
ای شهــنــشاه مـــــلک او ادنــا مــسند عـــزت تو گشته دنی
کـــنده حـــکاک مــــقتضی ازل نقش انـــگـــشتر تــــرا طه
و الضحی رمـز روشــــــنی رخـت لیل شعر است زلــف عنبر سـا
بهر تــو بــیخ منــکران تــو گفت ما قُلی را خــدای ارض وسـما
از خدا مژده بخش خاطـــر تـست نـظم ومـــعنی آیــه تـرضـی
خـواست تا علم من لــــدن یـابی ثـــم اوحـــی الیک ما اوحی
بنده حیران که میدود ز پیت
از سگان شــما است یا مولی
***
بنده ام من ز ازل نرگس شهلای ترا
بدل ودیـــــده کنم منزل و ماوای ترا
تارکـــم من به یقین راه مسلمانی را
گر بـیرون سازم از دل سرو سودای ترا
گر ترا مـیل نشیمن بدو چشمم باشد
بخدا مــــردمک دیـده کنم جای ترا
عمر ها شدکه مرامقصد اصلی اینست
کاش بر دیده کشم خاک کف پای ترا
غرقه برخون شودآنکس که بمیدان اُحُد
کــرده گلگونه بخون چهره زیبای تـرا
هیچ شک نیست که مستوجب دوزخ گردد
هــر که انـــکار نماید شب اسرای ترا
کاش روبد ز حریم تو بمژگان حیران
خـاک آن روضه پر نور معــلّی تــرا
***


رخ بر افـــروز کــه تا مـــاه بســــوزد بسما
قــــد بیــــفراز که تا ســــرو بـــیفتد ازپا
چهره بنما که بـــماند همه عــــالم حــیران
زلف بشکن که شــود جمله جهان مشک آسا
وصف حسنت زکه جویم که ورای خـــردست
شـــرح شوقت بکه گویم که توان نیست مـرا
دهنت آیت دیــــن وســـخـنت سحر مبین
نام نیــــــکوت خــــدا گــفته بقــرآن طآ
سروبستان جهان گل دســـــته بــاغ جنان
والـــــضحی روی و قمر طُلعت و کوکب سیما
در برت خلعت لــولاک چــــه زیــــبا آمد
ای مــــبارک بـــســـرت تــاج لقد کرمنا
بنده حیران ز تو امــــــــــید شفاعت دارد
رحم ای فخر رُسُل از خــــــــطر روز جـزا
***

خورشید لمعه ایــست ز رخسارمصطفی مه نقط زلـــــعل شــکر بارمصطفی
بی شک شکسته رونق مشک و عـبیر را زلف سیاه غـــالیه کـــردار مصطفی
گرخصم اوشکست درش را بـجور وظلم نشکـست رونـــق دُر شهوار مصطفی
بشکسته بــاد گــــردن آن قوم بد گهر کـــــردند جهد در پی آزار مصطفی
پوشیده نیست در شب مــعراج احمدی روح الامـین چوبودجـلودار مصطفی
جای که او بماند ومحمد چـو بـرق رفت شاهــد بود بـسرعت رفتار مصطفی
سگ را بروی صاحب او مرحمت کنند
حیران سکیست در پی دیوار مصطفی
***

بیا ای دل تـــــــو طی کـن راه بطحی بـــکن نظّاره مــــــهر وماه بطحی
ز خـــاک پاک او کــحل الـبصر کـــن که باشـد خـــاک پــای شاه بطحی
ز کــــوه نــــور او گــــــردد مـــنور دلت ای عاشـق دلـــــخـواه بطحی
مــــقام عاشــــقان وعــــارفان اوست نباشد هـــیچ کـــــس آگاه بطحی
هر آنکس دیـــده باشــد از ســر صدق بــــود بــریان زســــوز وآه بطحی
در آنــــجا شـــرح صـدر مصطفی شـد دلـــش را شست حـق از چاه بطحی

نمیدانند حیران را مساوی
مقیمانش به پّر کاه بطحی
سلامـــی بـــــگـــو از زبانـــم نسیما عــــلی مــــن یـکون نـــبیاً کریما
شفاهاســـت از بــرکت نـــام نیـکـش بآن کس که بـــاشد عـــلیلاً مقیما
گـــــرفتند بــــهره از دیـــن ودنــیا گـــــــروه که بودند قـــدیماً ندیما
فـــــــهم الـــــذین لــقد آمـــنوا به فـــفازوا مـــــن الله فوزاً عظـــیما
نــــــیابــند کــــــــفار در دار عقبی مــــــــن الله الاعــــــذاباً الـــیما
لـــــکل امــــــــرکان عـــبداً حقیراً جـــــری بیـــنهم ذاک عبداً قدیما
لقد کان حیران بین الخلایق
لک یا محمد رفــیقاً صمیما
***
ای ســــــــایه رحـــــــــمت الهی وی باغ امـــــــید صـــــبح گاهی
ای خـلق زمـــــــین را تــــو مهری وی چـــــرخ کـــــبود را تو ماهی
ای خــــــاتـــم انـــــــبیاء بـنامت ای مـــــلک وجـــود را تـو شاهی
ای بـر شـــرف تـــــو هـست محکم بـــــــنیاد اوامـــــــــر ونــواهی
جــبریل امــــین ســــــــر ملایک از لــــشکر تــــــست یک سپاهی
ایــــــــــمن شــــدن همه ز دوزخ جـــــز مـــعذرت تو نیست راهـی
بـر ســــــــروریت بـملک کـــونین تمکـــــــین تـــو میدهد گـواهی
حــــــیف است واگـــــر رود بدوزخ از امـــــــت چـو تــــو پادشاهی
بر روز جزا بسوی حـیـران
بنگر تو ز لطف گاه گاهی
***
مـــنم مشــــــــتاق رویت یا محمد به آن روی نیـــکـــویت یـا محمد
دو عالم هــم نمی باشد به تــــحقیق بــــــهای نیم مـــــویت یا محمد
فلک دایـــــر بــــــــدور کره خاک بــــود بــر جستـــجویت یا محمد
مــــــرا تا مــــــــادر ایام زاد است مــنــم درآرزویــــــــت یا محمد
بــــدل دارم که پـویم عــــمرها من چــوسگ در گـــرد کویت یا محمد
صــــــبا از روضه ات آرد نــــسیمی مـــــشامـــم را ز بـویت یا محمد
وجـــود مـــرده مــــن زنده گــردد روان گـــــــردم بـسویت یا محمد
بعالم هــــر کــــــجا صاحبدل است بـــــــود در گفتــگـویت یا محمد
سوی حیران خود یک ره نظر کن
مــــنم مشـــتاق رویت یا محمد
***
ای شهــــنشاه مـــلک و دولت ودین بــــر هــــمه انـبیاء تو صدر نشین
ای کـــه ذات ترا خــدا فــــــرمـود مهبط وحـــــی جــــــبرئیل امین
از هــــــمه جـمع انــــبیاء و رُسُـل کس ندید است ایـــن چنین تمکین
کس نــبود است وهــــم نخواهد شد چـون تـــــو پیـغمبری بروی زمین
از کـــــــرامــات روضئه پــــاکــت بـــرتــر آمـــد زمـین زعرش برین
از شــــــرافت نمـــــود ایـــزد پاک نــام تـــــو بــر کلام خود یا سین
هیچ شــک نــیست آنــــکه کرده اله خادم خــــادم تـــو حــــور العین
هــم ز طه هـــــمی شــــود مفهوم اینــــکه طه تراست نـــقش نگین
یا محمد بروز حـــشر زلطف
سوی حیران زار خویش ببین
***
کی چشم فـــلک دیــده بعالم چو تو مصنوع
اخلاق تــــــو مـحمود وهم افعال تو مطبوع
هــرکــس که ترا عیب نماید به پس پشت
نسبت به جناب تــو همه باطل همه ممنوع
هر چـــــند رقیبان تـو گویند خــلاف است
بر حق تو مطلق نــبود جـــائــــز و مسموع
خـــــوبی تـــــرا ماه رخـان کرده مسلم
ســــر بر خط فرمان تو بگــذاشته مجموع
رحم وکــــرم وعــفو وتـــواضع بتو مشحون
بغض وحسد وکــــبر وعــــداوت زتو مقلوع
حـــلم وادب وخشــــیة وتقوای بتو مضمر
بخل وســــتم وظلـم و تـعدی ز تو مرفوع
چشم خــــرد فـــــهم بدیــــدار تو روشن
دست غضب دهر ز اطـــــراف تــــو مدفوع
عمریست بامـــید کــرم ولطف تو ای ماه
حیران بحریم تو فتاده است چــو مصروع
***





پــــــیدایش دو کون بـــــرای محمد است
خــــورشــــید ذرئه ز لـقای محمد است
در گلــــــشن محبت و بســـتان مـــعرفت
بلــبل بـــــشاخ گل بــنوای محمد است
گر نیک بنگـــری بـــزبان مــقال وحــــال
ورد زبان جـــــمله ثـــــنای محمد است
قـــرآن اگــــــر بدیــــده تحقیق بنــگری
دانــــی رضـای حــق برضای محمد است
حیران بآه وناله به محشر به چشم تر
با مفـــلسان بزیر لـوای محمد است
***
یارب چــــه شـــــود زفـضل عـــامت حـــــیران غــــــریب پُــــــرندامت
بر روضـــــــئه آن رســـــول اعـــظم یـــکبار دگـــر شــــــــود مــــکرم
از روی ادب بـــــــه بـــــارگاهــــش جاروب کـنم خــــــس وگـــــیاهش
یعنی که کــــشم بـــــنوک مـــژگان خــــــاک در روضـــه فـــــلک شان
تا چــشم مــــــــرا جـلا فـــــــزاید ظلــــــــمت رود و ضــــــــیا درآید
نـــــظاره شـــــوم به مـــــشهد پاک با آه وفـــــــــغان و ســـــینه چاک
بارم ز دو دیـــــده اشک پـــــــرخون یـا اشــــــک روان شــود چو جیحون
رخساره به خــشت وخــاک مــــــالم از ســـــینه چــــاک و چاک نــــالم
گاهــــــی ز شــــرار آتـــــــش دل بــــــرخـــــاک فتم چــو نیم بسمل
گه چــرخ زنم بـــــدور کــــــــویش پـــــــروانه صــــفت بــــدور رویش
گه همچو سـحاب اشـــک ریـــــــزان از شــــــوق ومــــــحبت ای عزیزان
گه ز آتـــــش دل خــــروش ســـازم تـــــرک دل وتـــــرک هــوش سازم
خواهــــم که دل خــراب خــــــود را زخـــــــم جـــــگر کـــباب خود را
پاشـــم نــــمک زخــوان اظـــــهــر در شــــــهر مــــــــــدینه مـــنور
تا نــــــــور دلـم زیاد گــــــــــردد برمــــــحنت دوست شــــــاد گـردد
جان و دل خــود نـــــــثار ســـــازم صــــرف حـــــــرم نـــــــگار سازم
تا دامن وصـــــل یـــــار گـــــــیرم پیـــــــوســــته بدوست تا بـــمیرم
گه چرخ زنـــــــم بــــــهر شبسـتان با نــــــــاله چو عــــندلــیب بستان
پرکار شوم گـــــــــهی حـــــــرم را آن نـــــقطه پــــاک مــــــحترم را
گاهــــی بحریم لـــــــمعه نـــــــور پـــــــروانه شـــــــوم بــشمع کافور
از خـــلق جـــــهان کنم کـــــــناره از پــــــنجره گـه کـــــــــنم نظاره
عمر بــــــــه حـــــریم او نـــشـینم شایــــــد کـــه جمال دوســت بینم
گاهی که زغـم شــــود دلــــم تــنگ ســـازم بــه بـیرون شــــــهر آهنگ
آنجا که مـــــقام بـــــر رفــیع اسـت مــــــوسوم بجنت الــــبقـــیع است
دل را چو ز کـــینه صــاف ســــــازم بـــر قـــــبر هـــمه طــواف ســـازم
تا از غـــم دل شــــــــوم سبکـــبار گــــردد دل وجــــــان تــهی ز زنگار
گه سوی احـــد شـــــــوم خــرامـان از بـــــــهر زیــــــــارت شهـــیدان
گــــه روی بــــــه قبـــــــلتین آرم کان جــــاســــــت بــــه ملتین آرم
گه مـــرحله سا شـــــوم مــنـــی زار تـا بـــــــارگـــــــــهی حبیب جبار
جا ساخته مســــــجد قــــــــــبا را بـــــــینم حـــــــجرات مصطفی را
گه رفـته بســـــــوی بیت احـــــزان با عـــــــمده زمــــره عـــــــزیزان
آغــــــاز نـــــــــماز هـــا نـــمایم بــــــــس عــــــجز و نـیاز ها نمایم
بر من چــــــو تـــــغیر حــال آیــد بـــــــــــر دل اثـر مــــــــلال آید
بر گـــــشته بـــــــروضه مُـــعــطر در شـــــــــــهر مــدیــــنه مُـــنور
باشم هـــمه عـمر پاســــــــبانــش جــــارو کــــشی خــــــاک آستانش
حلقه زده چــــــون ســــگان بآنـدر شـــایــــد که شــــــفیع روز محشر
خواند سگگی ســـگان خــــــــود را پـــــرورده آســــتان خـــــــــود را
من گرچه ســـــگی سگ رســــولـم با آنــــــــکه ز فــــعل خـــود ملولم
بخشند و ســــــگان بــــــی ادب را عاصـــــــی شــــده گان امــر رب را
بر روی عـــــــزیــز صـــــــاحب او باشــــــــــد بـــخدا مــــــناسب او
حیران تو خموش کن زبان را
یاد آر تـــــو خالق جـهان را
***
نام تــــــرا ایــــصمد بـــــی نـــــــــیاز
بـــــــــر ســــــــر هـــــر نامه نویسم فراز
اوّل دفــــــتر که رقـــــــــم مـــــی زنم
نام تـــرا مــــــن بـــــقـلم مـــــــــی زنم
ای مـــــلک وآدمـــــــی و مــــــهر وماه
جمله بــــــدرگاه تــــــــــــو آرد پـــــناه
وی دو جـــــهان بـــسته احـــــــسان تـو
چـشم امــــــید هـــمه بــــــر خـــوان تـو
آب روان مــــیکـــــنی از ســـنگ سـخت
میوه دهـــی خــــــــلق زشـــــــاخ درخت
کـــــس نتـــــواند کـــه دهــد رزق کس
رازق مخلوق تـــــــــــــو باشــــــی وبس
چون تو خــــــدای به جــــهان کس ندید
غیر تــــو معــــــبودی به حــق کـی شنید
فـــــکر کـــــــسی راه بــــــذاتت نیافت
نقص و زوالی بصــــــفاتـــت نــــــــیافت
ای تــو بــــهرجا و تـــــــرا جــای نیست
جـای تــــــرا دم زدن رای نــــــــــیست
هست دریـــــن صـــــفحه دنـــــیا بسی
نیست گــــــــنه کارتــــــر از مـــن کسی
پشت مـن از بـــار گـــــنه چـــون کمان
خم شــــــده ای خــــالق کــــون و مکان
کـــــیست دریــــــن دایــــره بحر و بر
از منی بیـــــچاره گـــــــــنه کار تـــــر
بنده همـــــان بـــــه کـــه بعجز و نـیاز
دست بـــدرگاه تــــــــو ســــــــــازد دراز
عفو تــــــو گــــــر یـــــار نباشد بمن
وای بــمن و وای بـــــه احـــــــــــوال مـن
حاجــــــــی حــــــــیران ز شرم گناه
دســت تــــــضــرع بـــــــــدرت یـــــا اله
گر چه بدرگاه تو بـــی آبرو است
رحمت تو بیشتر از جرم او اسـت