ای ما من خـــلایق و ای ســــایه خـــدا عــدل تو بنده پرور و لطف توجان فزا
تـــوقیع جـــاری تـــــو باطراف مملکت چــــون نص قاطع است و یا آیه قضا
طفلان شــیر خـــواره نـــمایند بجنب تو شاهـان بــعد ازین وسلاطین مامضی
بر قهر اگر کــشی و بلطف ار اعطا کـــنی کس رامجال نیست که اینچون وآنچرا
صیت جلال تو همه روی زمــین گــرفت آوازه کـــمال تــــو شـد برتر ازسما
باشد سرادقــات تـــو بـــر اوج نه سپـهر کیـخسروان بـه بارگـــه تـو در التجا
یک اسپه ســـمند تـــو از شـرق تابغرب یک تـــیغ نـصرتت ز ثریاست تا ثرا
بی دولتان که جمله مسمی به دولــت اند تو معجزی وشان همه چون سحرمفترا
حیران که داعــی شـــهی افغانستان بود
شاید که یکـــنـظر فـکند سوی این گدا