ایکه آمد بسرت حـــقه شــــاهی فـــرّخ همه کار تـو شـــد از فضل الهی فرّخ
چه مبارک قــــدمـی داشته ای سایه حق شد ازین سایه حق حـال سپاهی فرخ
از سما تا بسمک عـــدل تو افکنده بساط شده خوشدل همه اشیا مه وماهی فرخ
بامیدی که می و باده به لعل تــو رســـند باده درساغــر ومی شد بصراحی فرخ
جان عزیز است بشرطیکه تو از من خواهی میشود ازشرفت هرچه تو خواهی فرُخ
کیست تا او به بـزرگیت شــــهادت ندهد میشود مـلک و ملک هم بگواهی فرُخ
نقش طُــغرای تـو آب است میان ظلمات بلکه آنجمله سفیدی و ســـیاهی فرُخ
امرو نهی تو که از شـــرع نبی نیست جدا هست مجموع اوامــر و نــواهی فرخ
گر چه حیران شده در عهد تو مظلوم و خراب
هـــست بیـــچاره دریـــن عین تباهی فرخ