ایشاه بنده پـرور وایــــشاه دیـــــن پناه چشم فلک نـدیده در ایام چون تو شاه
یکپایه از ســــریــر تـو این چرخ نیلگون لمعات بیرق تو گذشــته ز مــهر وماه
پوشیده نیست گوهر پاک تـو در جـــهان اندر علو شان تـو هر ذره شد گـــواه
کار تو بر تــرقی و خــــوبیست زانـسبب همواره میرسد بـــتو تــــرتیب از اله
کس نیست از کـــــشاکـش ایام در امان الا کسی بـذات رفـیعت بــــرد پــناه
هرکس که او سیاه دل وکینه جوی توست در نزد کــــردگار بـــود روی او سیاه
مردود خالق آمـد و مـــطعون خــلق شد خـیرش ز عــمر ورزق نبیند شود تباه
بو جــــهل وار بـــر حسد وکینه سر کند تا ناگهان ز جهل بگــــردن فتد بچاه
حیران دعای دولت شه را وظیفه کن
شاید ز مرحمت بتو یکره کـند نـگاه