ایجان فــــدای روی قــــمر انــجلای تو عـــــالـم اسیر گشته جود و عطای تو
خلق جــــهان ز ســـایه عدل تو مستفید جان جهانیان همه بــادا فـــــدای تو
بوذر جمیر و آصف و سقراط و بــــو علی نادان به پیش فـــکرت بیضا ضیای تو
زانرو که در زمان تو مردم بــــــراحــتند جان من و هزار چو مــن خــاکپای تو
یا دولـــــتا بآنــــکه بـــود در حمایتت وا حسرتا برآنــــکه بود مــــبتلای تو
بهر خدا که غـــــور مــــنی بیــنوا بکن عــمری فــــــتاده ام بحریم سرای تو
دردم همین خوش است که بر روی روزگار باقـــــی مــباد هرکه نخواهد بقای تو
من را چه میشود که بخواهی به نزد خـود تا شرح حال خویش بگــــویم برای تو
آنکه بروی لطف بـحیران نظر کنی
تا بالد او چو ذره زمــــهر لقای تو