ایکه آوازه عدل تـو گــذشت از افــــلاک گشته از تربیتت همچو جنان کُرّه خاک
دوستان تو همیشه به ســـعادت مـــقرون تا قیامت ز حسد سینه بد خواه توچاک
هر که را زهر حوادث برسد بـــــر جگرش لطف واحسان آن زهر برد چون تریاک
مهر عدل تو بــــــذّرات جـــهان می تابد گرضریری ز حسد منکر اوگشت چه باک
جان نثاران تو باعیش و طـــرب تادم صور بــــدسگالان تو برتیغ ستم باد هلاک
تا جهانست جهانــــدار تـــو باشی بجهان صد چو جان من وبل جان جهان بادفداک
من و صد همـچو من از صدق دعا میگویم نـصرت وفتح وظفر یار تو از ایــزد پاک
زین وفا داری وشفقت که به خلق است ترا مرگ حیف است بآنکس که نمیردبه وفاک
کیست حیران که کند مدحت شاه کابل
بلکه مدح تو آمد ز سمک تا به سماک