حکایت منظومه
حکایـت مــــیکـنم از جـــشن شاهی بوصفـش مــــیدهد عـــالم گواهی
گـــــرفـته از سفـــیدی تا ســـیاهی سلیمان حــشمت و صـاحب کلاهی
بگوش من رســد هـــر صــــبحگاهی کـــه میــــگویند از مـــه تابماهی
مـــبارک بـــاد جـــشن پادشـــاهـی
ســــراج مــــلت ودیـــن را الــــهی
***

ز هجرت رفـت ای مــــقرون با قــبال هــــزار وسصدوبـــیست ویکم سال
محرم زد به بـــیست و ســـومـین بال حمل بربست رخت وگشت حـــمال
بــــیامــد ثـــور وی را کـرد پامـــال بر آمد از زبان ثــــور فــــی الـحال
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهـی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الــهی
***
بهر جا جـشن شاهـــی ســــاز کردند نشــــاط وخـــــرمــی آغاز کردند
درعـــیش وطـــــــرب را بـاز کـردند بســوی یکـــــدیگر پرواز کــردند
جـــوانـان عـــشـوه هـا و نـــاز کردند ز شــــادی مــــردمـان آواز کردند
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الــهی
***
شبی خوشبوی تر از مــشک و عــنبر ســــوادش تـــیره تر از زلف دلبر
زمین افـــکنده فرش از ســــبزه تـــر به بــــرشد لالـــه را دیبای احـمر
چراغ و مـــشعل از هـــر ســــو منور نــــواخـــان گشته مطرب از برابر
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهـی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الــهی
بـــتولک آمــــدند از هــــــر کـناری بـــــماه ثـــــــور در فصل بهاری
بپای بــــید بــــر هـــــر جوی باری نــــهاده باده بــــر کــف گلعزاری
مــــــعاشـــر دلــــبر مــــکار کاری که میــــگــویـد ز هر بام و جداری
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الــهی
***
در آنشب از چـــــراغ ولالـــه یکــسر جــــهانی از مــــشاعـل شد منور
کواکب ریـز گــــشته چــــرخ اخـضر بــهر طــرف زمــــین افتاده اختر
به یکسو شــد گــــریـزان شور محشر کــه میـــگـفتند از هــر سو مکرر
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الــهی
***


شده شــب از مـشاعـل روز روشــــن نمایان از مــــیانه نــــوک ســوزن
زبان بگشاده مــــدّاحان چـــو سوسن مـــغنی همچو بلبل نغمه افــــکن
زبهر رقص شــــاهــد چـــــیده دامن بـــیا مـــطرب بگوش ساز خود زن
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***

بـــساط افــــکـنده در هــر گوشه بام ندیـــــمان مهی سـروگل انــــدام
چــو نقطه جابــجا آن ساقی گل فــام بـــهرکس مـــی رساند نُقل و بادام
به یکــــسو شــــاهـد مــی نقره جام عـــیان میگـــوید او لب برلب جام
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
بــــهر مــــحفل نــــوای بـربط ودف بهرجاساقی خوش روی وخوش حرف
جــــوانان ایــــستاده بـــــاده برکف خط مشکــین به رخسار چوشنکرف
شبی خود را بدین سان سـاخته صـرف نواخوان مطربان هـــرسـو هر طرف
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
بـــیا مــــطرب کــه باشـد موسم گل ســــرود ســـاز سرکن همچو بلبل
بــــرای جـــــشن شــاهنشاه کابــل غـــزلــــهای نــــشان زلف وکاکل
یــقین حــــیران شــــود خوبان بابل صـــــراحی را بـــشـور انداز وقلقل
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
ضـیاء مــــلت ودیـــن قـبله گاه است ســــراج ومـــلت دین جایگاه است
سرشـــــاهـان عــــالم خاک راه است کـشیده بــــر فلک سر بارگاه است
سـرونامـــوس مــردم در پــــناه است نــــوشـته دهــر برطرف کلاه است
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
فرنگ وروس وچین حـــیران بـــکارت سراج و تــاج وتــخت و بـخت یارت
چو زر جانهای جـان بـــازان نــــثارت نـــشـین آرام در بــــــرج امــارت
مرادت حاصـل آیــــد بــــی مــلالت ســـرود عام رابـــس ایـــن اشارت
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
فلک چــــون ســــکه را بـــرنام اوزد ســـــراج ومـــلت ودین را نیکوزد
رقم بر اســــم شـــــاه زهـــره رو زد (چراغ را که ایــزد بــــر فــرو زد)
(هر آنکس پُف کند ایــــشش بسـوزد) مـــــغـنی ایــــن نوا را رو برو زد
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
بیا مُطـرب بـــخوان حـــــرزیـمان را تــــضـرع کـن خـــداوند جهان را
دوام دولــــت افـغانــــــــــسـتان را بقای حــــضرت گیتی ســــتان را
رعـــــایـــا ونــــــظام وافـــسران را بـهر مـــحفل بخوان این داستان را
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی
***
نـــخستین انـــــجمن را کــــن برابر پــــس آنگه ده سخن را زیب وزیور
بــــحمد ایــــزد ونـــــــعت پیامـبر که جشن شــاه را نُقل اسـت وشـکر
بیا بشنو تــــــو از حــــیران مـضطر که می خواند دعـــای شـــاه یکسر
مــبارک بـــاد جــــشن پـــادشاهی
ســـــراج مــــلت و دیـــن را الـهی