در استدعای مشرف شدن بروضه حضرت خیرالبشر (صلی الله وعلیه وسلم )بار دوم:
یارب چــــــه شـــــود ز فضــل عامت حیران غـــریب پُــــــر نــــــدامت
بـــــر روضــــــه آن رســـــول اعظم یکبار دیـگر شـــــــــود مُکــــــرم
از روی ادب بـــــه بـــــارگاهـــــــش جاروب کــــنم خــــس وگــــیاهش
یعنی کــــــه کشم بنــوک مــــــژگان خاک در روضـــــه فــــلک شــــان
تا چـــــــشم مــرا جــــلا فــــــزاید ظـلمت رود وضـــــــــیا در آیـــــد
نـــــظاره شـــــــوم بـــــمشهد پـاک با آه فــغان و ســـــینه چـــــــاک
بارم ز دو دیده اشـــــک پـــــــر خـون تا اشـک روان شـــــود چــو جـیحون
رخــــــــساره بـــــخشت و خاک مالم از سینه چــــاک و چـــاک نالـــــم
گاهـــــــــی ز شــــــــــرار آتش دل برخاک فــــتم چــــو نـــــیم بسمل
گه چـــرخ زنـــــم بـــــدور کـــوهش پــروانه صــــــــفت بـــــیاد رویش
گه همـــــچو ســــــحاب اشک ریـزان از شـوق مـــــــــحبت عــــــزیزان
گه زاتـــــش دل خـــــــــروش سـازم تر دل و تـــــــرک هــــــوش سازم
خواهم کـــــه دل خــــــراب خــود را زخم جــگر کــــــباب خـــــــود را
پاشـم نمکــــی ز خـــــــوان اطــــهر در شـــهر مـــــــــدینه مُـــــــنور
تا نــــــور دلم زیـــــاد گـــــــــردد بر محنت دوســـــت شــــــاد گردد
جـــان و دل خود نــــــثار ســـــــازم صـرف حـــــــرم نــــــــگار ســازم
تا دامـــــــن وصـــــــل یــــار گیرم پیوســـــته بـــــــــدوست تا بـمیرم
گه چرخ زنـــــــم بـه شــــــهر جانان با ناله چـــــــــــــوعــندلیب بستان
پـــــرگار شــــــــوم گـــــهی حرم را آن نقطه پـــــــــــــاک مــحترم را
گاهـــــــــی بـــــــحریم لــــمعه نور پــروانه شـوم بـــــشمع کافــــــــور
از خلق جـــــــــهان کـنم کـــــــناره از پنجره گــــــه کـــــــنـم نـــظاره
عــــــمــــری بــــــــحریم او نشینم شاید که جــــــمال دوسـت بـــــینم
گاهــــی کـــه زغـــــم دلم شـود تنگ سازم بـــــه بیــــــرون شــهر آهنگ
آنــــــجا کـــــه مــــــقابر رفیع است موسوم بــــجـنـته الـــــــبقیع است
دل را چـــــو زکـــــــینه صــاف سازم بر قــــــــبر هــــــمه طــواف سازم
تـــا از غـــــــــم دل شــــوم سبکبار گردد دل و جـان تـــــــــــهی ززنگار
گه ســــوی اُحــــــد شـــــوم خرامان از بـــهر زیـــــــارت شهــــــــیدان
گـــــــــــه رو ســــــوی قبلتین آرم کانجا است بــــملــــــــتــین کارم
گه مــــــرحله ســـــاشـــوم مـنی زار تا بار گهی حـــــــــبـیب جــــــبار
جـــــــا ســـــــاخته مسجد قــــبا را بینم حـــــــجرات مـــــــصطفی را
ناچــیز کـــــــنی غـــــم و فراق است شک نیست که مهبط بـــــــراق است
گه رفـــــته بـــــسوی بـــــیت احزان بـا عمده زمـــــــــره عــــــــزیزان
آغـــــــــــــــاز نـــــــماز ها نمایم بس عجز ونـــــــــیاز ها نــــــمایم
برمــــــــن چـــــو تـــــغیر حال آید بر دل اثــــــــــــــر مـــــلال آید
بـــــــر گــــــشته بــروضه معـــــطر در شهر مــــــــدینه مــــــــــنور
باشــــم هــــــــمه عمر پاســـــبانش جارو کــــــشی خــــاک آســـتانش
حــــلقه زده چــــــــون سگان بران در شاید کـــه شفــــــیع روز مــــحشر
خــواند سگگــی ســـــــــگان خـود را پرورده آســـــــــتان خـــــــــود را
من گـــــرچـــه ســــگی سگی رسولم با آنکه ز فعــــــل خـــــــود مــلولم
بـــــــــخـشـنده وســــگان بی ادب را عاصــی شــــــده گان امـــــر رب را
بـــر روی عـــــــــزیز صـــــــاحب او باشد بــــــخدا مـــــــــــــناسب او
حیران تـــو خمـــوش کــــــن زبانــرا
یــــاد آر تــــــو خــــــالـــق جـهانرا
***