در باره آخند زاده ملا محمد حسن اوبه
حاجی شــرع متین کیست محمد حسن است
حـافظ ملت و دیــن کیست محمد حسن است
خازن در ثمـین کیست مـــحمد حـسن است
ره روی شرع مبین کـیست محمد حسن است
جامع العلم وامین کیست محمد حسن اسـت
ناصح در راه شریعت وطــــریقت هــم اوست
مخزن عــلم و فــصاحت و بـــلاغت هم اوست
مرکز خــــیر و صـفا صبر و قناعت هم اوست
عارف زمـــــره عــرفان و حقــیقت هم اوست
خصم شیطان لعین کیست محمد حسن است
غیر او تابع آثــــار شــریعت بـــــکـجا است
غــــــیر او قافـله ســالار طــریقت بکجا است
غیر او هادی انـــــــــوار حقیقت بـکجا است
غــــــیر او فاکـه اثــــمار مــحبت بکجا است
عابد وگوشه نشین کیست محمد حسن است
تا که ثابت شده بـــر دایــــره علم و عـــمل
نقطه دایـــــره خـــــوبی وخــــــالی ز خلل
مشکلات همه مـــخلوق بـــوی گردد حــل
حلــــقه صـــحبت او را نـــــسزد هــر احول
حلقه راهمچون نگین کیست محمد حسن است
علم وزُهـد و ورع وفـــاقه وعـــزلت با اوست
حـــلم و عجز و کرم و شفقت و عفت با اوست
رحم و انصاف و تـــسامح و مـــروت با اوست
خشیت و شُکر و رضا ، صبر و قــناعت با اوست
آنکه برین همه عادات قرین کیست محمدحسن است
همچو او نیست کـــسی مرشد شـــکر گفتار
صــــید دل میــــکند اوگر بــرود سوی شکار
جانب هــــــر که نـــظر گـر فکند او یکبار
ســـینه اش پر شود از شوق و دلــــش از انوار
سجده آسای جبین کـــیست محمد حسن است
همچو سرویست قـــــدش لیک نــماید رفتار
گـــر نشیند هــــمه کوه است ولی کــوه وقار
هر چه صاحب نــظرانند دریــن مـلک و دیار
به بــزرگــیش نــمایند هـــمه بر صـدق اقرار
منبع صدق ویقین کیست محمد حسن است
بـــسکه در روزی مـــــــــقدور قناعت دارد
روز وشب رو ســوی مــــحراب عـــبادت دارد
ضامـــن روزی خـــــــــود شاه ولایت دارد
نــــزد مـــردم نه ســـوال و نه شــکایت دارد
خالی از فتنه وکین کیست محمد حسن است
یا الـــــــهی تــــو باعــــزاز شفیع مـحشر
نـــــیز با صــدق ابــــوبــکر و به تعدیل عمر
باز با عـــــــفت عــــثمان و ســخای حیدر
کار حــــــیران حـــــــزین را ننــــمای ابتر
ورد حیران حزین کیست محمد حسن است
ز عشقت ای صـــــــنم رنـــــــــجور تاکی
دو چشـمم از فــــــــــراقت کــــــور تاکی

ز نـــــعمای و صـــــــــالــت دور تاکــی
تــــو چـــــون حـــــور از نظر مسـتور تاکی
جـــــــفایت بـــــر ســـر این مـــــور تاکی
تو چون خــــورشـــید در افــــلاک گــردی
نــــظر افـــــکن بســــوی رنــــــگ زردی
بــــــترس از تـــــــــیر صــبح وآه سردی
که آیــــــــد از دل پـــــــر ســـــوز دردی
غـــــریبان از غـــــمت مهــــــجور تا کی
ستم کــــم کـــــن که این رسم وفا نیست
ز مـــهـــرویان بــــه مـــهجوران جفا نیست
اگر چـــه رســـــم در شــــــهر شما نیست
تــــــرحم کــــن کـــه ایـن راه خدا نیست
بـــــگو بـــــربی نــــــــوایان زور تاکـــی
تـــــــو ثـــــابت بـــــر ســریـر پاد شاهی
به تــــــرس از تـــــــیر آهــــی بـی گناهی
بمشــــــتاقان نــــــظر کــن گـــاه گاهـی
ز راز آتـــــــــش قـــــــــــهر الـــــــهی
ستم کــــــردن به ایــــــن دســـــتور تا کی
تــــو درعـــــــین تکــــــبر شـــاد وخرم
مـــــنم دلـــــخسته وپــــــیوســـته بر غم
بــجان درد و بـــــــه رخ زرد و بـقد خـــم
کــــی دیــــده چون تـو سنـگین دل در عالم
بــحسن خـــــــویشـــــتن مـــــغرور تا کی
نمـــــی تــــــرسی تـــــــو از آه غــریبی
ز قـــــوم و خـــــــویش هـــمدم بی نصیبی
ویا هــــــرگـز تـــــــــــرا نبـود حبــیبی
تـــــو خـــود بــــر درد رنــــجـوران طبیبی
بمرگ بــــــی کـــــسان مســــــرور تاکی
به خـــــشمت ای مــــه تـــابان چه حاجت
جــــفا در خـــــیل مـظلــومــان چه حاجت
بــــدورت بـــــر فـرنـــــگستان چه حاجت
بحــــــیران ظلــــم بــی پایان چـــه حاجت
تو در خـــــون ریـــختن مشـــــهور تا کی
مــــــــرا اســــــــتاد اول ابـــجد آموخت
پـــــس آنـــــگه آتــش عشق تـو افــروخت
آزان آتـــــــــش سراپا جان من ســــوخت
ز غــــــم گـــــوی بــــرایم جــامه دوخت
بــــــــرایت قصــــــــه وافـــــــسانه تا کی
به عـــشقت عـــــــمر ها شد مــــــبتلایم
شــــــهید نـــــــــاوک تـــــیر بــــــلایم
قــــــــــتیل ابـــــــــرویت ای بی و فایم
مـــــــن انــدر جـــــــور و ظلــمت آشنایم
تو از مــن ای صـــــــنم بیـــــــگانه تا کی
تو در ما بـــــین خــــــــوبان گـرچه ماهی
نظر کـــــن ســـــــوی حــــیران گاه گاهی
مـــــبادا از دلــــــــــم بــــــرخیزد آهی
فـــــتد در بــــاره گاه چـــــون تـــو شاهی
تــــحمل کــــــــــــردن مــــــــردانه تا کی
بـــــشمع روی تـــــــــو پــــــروانه تاکی
دل صــــــد شـــاخ همـــچون شـــانه تاکی
جـــــدا از مـــــــنزل وکاشــــــــانه تاکی
نشســـــته بــــــر درمــــــــیخانـــه تاکی
تو خــــود شمع ومــــــن پــــــــروانه تاکی
غم عشقت مــــــرا کـــــرده جــــگر خون
ز هــــر چشــمم روان صـــــــد رود جیحون
بــــیابان طــــــی کـــــــنم مانند مجنون
زدم از زنـــــــــدگانی خـــــیمه بـــــیرون
نـــــشیــنم انـــــــــدرین غمـــــــخانه تاکی
فگـــــــندی ای پری آتــــش بـــــــجانم
که خــــــــواهد ســـوخت مـــغز استخوانم
رســـــیده بــــــــــر فــــــلک آه وفغانم
ز ســـــــــودای تــــــــو ایـــــجان جهانم
گــــذر ســــازم بــــــهر ویــــــــرانه تاکی
ز هجران تـــــــو ایـــــشوخ شکر لــــــب
به حــــیران روز روشن گـــشته چــــون شب

مریــــض عـــــشقم وپیــــــوسته بــر تب
شـــــماره مـیکـــــــنم از درد کـــــوکب
چو افــیون خـــــــوردگان دیــــــوانه تاکی