در باره عبدالرؤف چبرودی :
بتو میگـــــویم ای نســــــــــیم سحر نامه ام را بگـــــیر وزود بــــه بــــر
گر تو خـــــواهــــــی شوم ز تو خشنود رقعه ام را ببر بـــــجانب چـــــبرود
نو جــــوانــــیست بـــــس پســندیده سخنی ناشــــــــــنیده فهــــمیده
حاکم وعامـــــــــــــل وکریم و سلـیم چون برادر بــهر صـــغیر ویــــــتیم
از ازل نــــــــام او اســـــت عـبد روف بر صفتـــــهای مـــحترم مـــوصوف
اولاً بــــــــر ســـــــلام بــگـشا لــب بعد بســـــــیار نامــــــــه ام بادب
پس بگــــــو اززبـــان ایـــــن مـحتاج داعــی خــــــــاص تـــو اقل الحاج
از جـــــناب تــــــــو چـشم بـر را هم سر این هــــر دوبـــــیت میـخواهم
گـردهـــــــــــی عـــین مرحمت باشد ندهـــی نـــــیز مُـــصلـــحت باشد
دارم امــــــــــید اینکه ایـــــدل وجان میفرســــــــتی بــمن ز مصدر نان
اولــــــــــش بــــیست دویـمش پنجاه گر ازیـن دو نمــــــی شــــوی آگاه
سومــــش چــــار و چـارمش چهل است هر چـــهارش قــوام جان و دل است
نامه ام را جواب خـــــواهـی کرد
این جوابت ثواب خـــــواهـی کرد