در باره وقف
اگر دعوی اصـــــل وقــف است وکارست نـــه شیئی منقـول ولــکن عُقار است
بــــود دعـــــویت در حـقـیقت شهادت که حـق خـدایــست باشــــد شهادت
ولی حــــق مـــــخلـوق باشد در آن نیز جهت مصرف آمد نباشد دیــــگر چیز
بایـــــن اعــــتـبـار است حق عــــباد ولی حق ایـــــزد بـــود تا مــــیعاد
بوقفــــــی قـــــدیـــمی سماعاً رواست که آنــضـرور است نه شـرط مدعاست
چـــنین گــــفته انـــــدر دُرر ای عـزیز دلیلش بگفته است آنــــجای نـــــیز
که ضــــایــــــع نـــــگردد وقف قدیم بـماند مـــــگر از هــــلاکت سلــیم
بـــــــوقت شــــــــهادت بگوید حدود نه بـر وقــف مشــــهـور ای زو وجود
ندارد ضــــــــرر نــــــام واقـــف اگـر نگــوید بـرو بـــــر عـــماد نـــــگر
اگر مدعــــی گـــــــفت وقف است این وذوالـید بگـــوید که نـبود چــــنین
سراســــر بــود ادعـــایت ســـــــقـیم بود بـلکه این مــلک من ای ســــلیم
چو موقوف علیــــهم دو شاهد گـــذاشت که دعـوی وقفــــیتش گـشت راست
ز ذوالـــــید بگــــــیرند و مـــوقوفه را دهندش بــــخارج کـــــه بـاشد سزا
اگر بــــود وقـــف قــــــدیمـی ومشهور ولی واقفش بــود از خـــــلق مسـتور
گرفــت است مــــــوقــــوفه را ظالمـی چنان ظالــمی بر حــــیل قایــــمی
تولی بگـــــفتا کــــه ای خشــکه خان همین وقف باشــد بـــــرای کـــسان
تو خان نیـستی خـشــــکه خــان آمدی که از بـهر وقف کـــــسان آمــــدی
تولی دو شاهــــد بـــــپا کرد و چُــست بــود شاهـــــدانش بـــشرعی درست
اگــــــر مدعــــی گــــفت این ارض را بــمن وقف کـــــردست فــلانی چرا
تــــصرف نمائـــــی بــــــظلم و بـزور چه گـــــوئی جــــوابش بیوم النشور
که بــــودست بـــــر دست او این زمین قـــبولــش نــــباشد بشرع مـــتین
گــــــر بـــــه پـــــرسی سوانـح عمرم گـــویمت کـــــن نظر به این تـومار
شغل مـــن وقفـــــیات جـد مــن است میخــــورنـد نــا کــــسان حق بیزار
مستـــــحق نیــــــستند بـخوردن وقف هست چون لـــــحم خـــوک او مردار
مـــــــی کـــــنند دعوی مسلــــمانی می شـمارند خـــــویـــــشرا هوشیار
بــــــــجــلال خــــــدای اقدس پاک بر حــــلالـــیش گــــــر شوند اقرار
خـــــارج انـــــد از گـروه اســــــلامی حــــــق تــــعالی است از همه بیزار
اصــــل او وقـف بـــاز مغصــــــوبـــه خــــبث بــــر خبث یـــافت استقرار
چـــــــون کــــــنند دعوی حـلالی او کافــــر مــــــحض میشــوند ای یار
هرکه باشــــد عـــــقــیده اش بر حــل گر چـــه حـــــکام های داخــل کار
حکم ســـازد بـــرای شـــــان بر حــل هــــست اوهــــم ز جــــمله اشـرار
شد ســـــوانـح عــــمر مــــن بر ایــن کـــــــه چــــنین گـفت خالق جبار
این سوانح که گفت است حیران
جمله درج است انــــدرین تُومار