در باره کرخ
خالق کــون و مکان چون کرد ایجاد کرخ ریخت از فیض و محبت اصل وبنیاد کرخ
آدمی و وحــش و طیر و جمله خیل ملک آفـرین گـــــویـند بـر طراح واستاد کرخ
باره گاه عـــارفـان و عاشــــقان و زاهدان آمــــد از روز ازل بــــنیاد آبــــاد کرخ
هرکه سیرش در خیابان مزار افتاد و گفت رشک بستان ارم شــد ســــرو آزاد کرخ
مسجد و محراب و منبر را کــرخ آمد طراز قدسیان تحسین کند بـر ورد و اوراد کرخ
صوفیان ازشوق مست و عارفان از باده محو مرحبا بــر سالـکان قـــطب و اوتاد کرخ
شیخ السلام کرخ شـهد شـهادت نوش کرد ربنا ارحم لنا بــر حـــــق امـــجاد کرخ
بحر جودند و سحاب مکرمت بیشک وریب ره نمائی گمراهان پــیران جــــواد کرخ
هست حیران از دل وجان خاک راه هرولی
خـــاصـه شیخان فلک شان خدا داد کرخ
***
کرخ شـــمع شبــستان هـــــــرات است کــرخ ســــر چـــشمه آب حیات است
کرخ را جـــــــــنت روی زمـــــین دان کرخ شـیرین تر از قــــــند و نبات است
هر آنــــکـس در کـــــرخ دارد نشـیمند یقــــین دانــــم که از اهل نجات است
کرخ بـــاشــــد مـــــقامــات بـــزرگان بــزرگان عابــدین و عابـــــــدات است
همه ایـــــام او ایــــام عــــــید اســت هـــــــمه شب هـای او شام هرات است
فـــــغان و نـــــــــــاله وآه ونـــدامـت ز جــــمع زایـــــرین وزایــــرات است
برو حیران کرخ را ســـاز مــــنزل
که جای مؤمنین ومؤمـــنات است
***
ای کــــــرخ را از و جــودت زیـب و زین خدمتـت بـر حــــق پرستان فرض عین
منکرات اصل و بــــدعت هـــای فــــرع از کــرخ دور است بُـــــــعدالـمـشرقین
تا بـــدنیا مـــی درخــــــــشد کــوکبی تا ز مشرق مــی بــــــر آیـــــد نـیرین
روضه پـــــــیر کـــــرخ مـســــرور باد رفعتش باشــــــد بــفرق فـــــــرقدین
حاجی میرزا را بــــقای حــــق نصـــیب باد رحــــــمت بـــــــر روان والـــدین
آدم وخــــــــــیل مـــــلک را آرزوست خاک روبـــــی درش بــــر مقـــــلقین
از مـــــیان عــــــــارفان ایـن زمــــان مارئــیت مــــــــثله فــــــی الخانقین
هیچکس اندر جهان بـــی عــــیب نیست هست این حاجی بدون عـــــین و شین
دهر بــر ســــویش اشـــاره میــــــکند اقتل الــــــمشرک بــه سیف الحاجبین
مـدحت آن حـضرت عــــالی جــــــناب لازم آمد بر همه مـــــردم چـــــو دین
برمـــیان جــنت و مــــلک کـــــــــرخ گر بدانی نـــــیست چـــندان فرق وبین
هست حــــــیران بــلـــبـل باغ کــــرخ
مـــــــدح گــــوی حـضرت ذی رفعتین
***
آرزو دارم که بــــیـنـم بــاغ وبستان کرخ سیر هــــا ســـازم باطراف گلستان کرخ
بر مزاراتش بسی شب ها رسانم تا به صبح روز ها بر شب رســــانم درخـیابان کرخ
منزل و ماوا کنم اندر عـــــمـارات رفــیع رفعتی حاصل کنم از رفــعت و شان کرخ
گه در آیم من به ایوان فــــلک بــنیان او گه سعادتمند گـردم از عـــــزیزان کرخ
گه غبار از دل بشـویم دیـده را روشن کنم تارسم بر خدمت خلوت نـشــــینان کرخ
روضه حضرت چـــو شمع محفلی آنجا بود مجلسم روشن شداز شمع شبـستان کرخ
درس علم ومعرفت حیران اگر خواهی برو
سال وماه وروز وشب اندر دبـــسـتان کرخ