در مورد مُرشد کامل
هر که را بــــــخت و عقــــل یــار بود جـــــانـب مـــرشــــــدش گـذار بود
هر نــــظر ســـــــوی او کــــند مرشد او بــــــــداریــــن کامـــــــگار بود
چونـــــــکه ذوق حضــــــور را دریافت بر بــــــلاء و غـمش چــــــه کار بود
چــــشم طالــــــب بـــــجانـب مرشد چـــــــــشم مرشد بـــــکردگار بود
هـــــردم از پــــیر بهــــره مند شـود اعـــــــــتقادش اگـر قـــــــرار بود
شــــیـخ ارهــــــم مــــحبت و شفقت بر ســـــــــرش بـــرتــر از شمار بود
بــــــر ســــر طالــــــبان مراقـبه اش همـــــــــچو دُر هـای آبـــــدار بود
زنـــــده ســــــــازد و جـــود طالب را هـــر قـــــدر خار و خاکـــــسار بود
فــیض همـــــواره می رسد بــــــدلش صــــــــاحب فـیض و افـــــتخار بود
گـــــــــرد ســــــجاده اش بدیــده او داروی حـــــکـه و غـــــــــــبار بود
گر بــــــــــمالــد بــــــدیده نعلینش مـــــر هم چشم انــــــــــتظار بود
گر کـــــند ایـــــن نصــیحـتم برگوش بـــــــهتر از دُر شاهـــــــــــوار بود
فــــیض ســــالک همــیشه بر جانیست گاه بر جـــــا و گـه فــــــــــرار بود
گاه هــــــوشــــش بـــــکائنات زمین در پــــــــــی سبزه و بــــــهار بود
گاه طــــیران کــــند بسوی ســـــپهر گاه بـــــــر سینه اســــــــتوار بود
گاه صــــــــد حـــــــرف بـر زبان آرد گاه مــــــــدهوش و گــــه خمار بود
گاه از درد آب چشــــــــــمش خـشک گاه چشمش چو جـــــــــــویبار بود
گاه طــــــبعش مــــــنفــــراز مــردم گـــــــه بـمظلوم و خـــــسته یار بود
گاه تــــــــــرسد ز صــــــوت بـزغاله گــاه شـیر ژیـــــان شــــــــکار بود
گه نشـــــــــــــیند بـطارم اعــــــلی گــــه فتاده بـــــــــکنج غــــار بود
گاه عـــــــشرت نشین ســـــــبزه وگل گاه خلوت نــــــشین بــــــــخار بود
تو چه دانی که چــــشم اهــــل نظر
ســوی حیــــــران خــــار و زار بود