در نعت خلیفه چهارم علی ابن ابی طالب "رض"

از بـــــعد وی بخلافت ســــــزاست او آن شهـسوار عـــرصه مـــیدان لافتی
شیر خدا وصف شـکن فـــــرقه عـــدو دُلدُل ســـــوار قــــلب نگهدار رهنما
سر از بدن جدا کن مـرحب بــــذوالفغار مســـند نشـــــین قلعه خـیبر بمدعا
نصرت شعار کشور اسلام و دین عــــلی فـــــتح بـــلاد ازوست ببازوی لافتی
آن ابن عـم ســـید کونین وخــــتن او آن مـــعدن شجاعت و سرچشمه سخا
هم باب علم ومعدن علم ومــروت است آن شاه دین ابوالـحسنین است ومقتدا
هم حیدر است وصفدر و قمبر غــلام او هـــــم مقـتدای جمله شهیدان کربلا
هم مظهر عجائب و هم مـرتضی لـــقب خـــــتم خــــلافت است بآنشاه اولیا
افضل و اکرمــند نسبت به یکـدیــــگر نــــسبت بآنـــجناب فــلا اعلم وا بذا
این چار یار چار گل باغ وحـــــدت اند با یــکــــدیگر بـه کینه نبودند مطلقا
هرکس دگر عقیده نماید خطا بود
بر این بود عقـــیده حـیران بینوا
***
اول خلیفه بـــود ابـــوبـکر یار غــــار دوم عـــمر که بـــود به اسلام دُره دار
سوم که بود حــضرت عــــثمان باوقار چارم که دید چـــون تو بمیدان کارزار
سراز بدن جدا کن مـــرحب بـذوالفغار
جــانــم فــــدای نام تـــو ایشاه اولیا
خلق جهان غــلام تــــو ایـــشاه اولیا
نامت علی ورتـبه ولـــــی ونسب جلی از جـــانب خـــدا سـبب حل مشکلی
دارم امـــــید آنـــــکه ز راه تـفضـلی بــــر حــق این غــلام ســراپا تغافلی
بر در گهت رســیدم از دور یا عـلی
جانـــــم فــــدای تــو ایشاه اولیا
خلق جــــهان غـلام تو ایشاه اولیا
من آمدم بـدرگهت ایشاه از هــــــرات امـید دارم آنــکه دهــی از غمم نجات
نبود حقـــیر تــر زمـن در کُل کائنات مملو از مـــعاصی و خـالی ز محسنات
حیفست بر من ای شهی والاگهر حیات
جانــم فــــدای نام تـــو ای شاه اولیا
خـــلق جـــهان غــلام تو ایـشاه اولیا
بر دور شمع مشهدت ایشاه دیـن پـناه پـــروانه وار چــرخ زنـــم تا شوم تباه
گه همچو عود سوزم وگاهی چـو پرکاه غرق عرق ز خجلت وبا چـــــهره سیاه

حیــــران غلام باشم وپُر درد وسوزوآه
جانم فدای نــام تــــو ایــــشاه اولیا
خـــلق جـــهان غــلام تو ایشاه اولیا