در باره فرهاد:
شـنیدم من که فـــــــرهاد دل افـــگار شبی در بی ســــــتـون گردید بیمار
دهان از تاب و تــــپ گـــردیده پر خون دو چشم ازگریه همچون رود جــیحون
تن از بـــــی طاقـــــتی بستر نـــدیده بخود پیـچیده چــــون عقرب گزیده
درین بیـــــــچاره گـــی آن زار غمگین دلش ســـــوداگــــری بــازار شیرین
دمـــــــادم نـــــاله هــــای زار میکرد بخود ایـن نظم را تکــرار میــــــکرد
زمــــــردن ای مسلمانان غمــــم نیست مگر شـیرین که این دم همدمم نیست
چه غم دارم کــه وقـت رفــــــتن جـان به بالینم رســــد یـک لحظه جانان
مرا شیرین به است ازجــــان شــــیرین هزاران جانمن قــــربان شــــــیرین
که شـیرین گـــــشت زان غمــدیده آگاه چو افــیون خــــوردگان افـتاد بر راه
ز پــــویه طعـــنه بـــــر سیماب میداد ز گـــــریه راه خـود را آب مــــیداد
روان تا بی ســــــتون آن ماه مـــــنظر گهی بـــــر چهره می زد گاه بــر سر
گهی برسر فــــــــشاندی آب وگه خاک که تا آمـــد بـری فــــرهاد غمناک
چو آن دلخسته را شـــــیدای خــود دید دلش پژمرده از ســــودای خــود دید
کــــــشید او را نخســــــتین زیر معجر پس آنـگه کــــــرد بــرپا شور محشر
که ای چـــــــرخ فــلک فرهاد دل تنگ ز عشقم عمر ها زد تـیشه بــــر سنگ
بامید که بــــــعد از خـــار هـــــجران گلــی وصلم شــود بـــــر وی نمایان
بآخـــــــر مــــــرد روی او ندیـــــدم گلــی از باغ وصـــــل او نـــــچیدم
ز بس بر داشت شـــــیرین آه و فـــریاد بناچاری زبـان بگـــشاد فـــــــرهاد
که ای مه پـیــــــکر خـــورشید رخسار چرا گشتی بـــرای مــــن چنین خار
بــــــمژگان گـــــرد از راه تــــو رفتم برای قابض روح تـــــــــو گــــفتم
بــــــرو ای قابـــــــض ارواح مسکـین نخواهم جـان الا مــــن بـــه شیرین
نه جانـــــــم بـــلکه او جان جهان است یقین میدان که شـیرین تر زجان است
نـــدارد آرزو جز اینکه حیران
فــشاند جان خود بر راه جانان