متفرقات
ســــــرورا ســـــــرورا بــــــقامت تو نسبــتی نــیست ســـــــــروران باشد
گه خـــــرامـــد بــــــــطرف گلـزاری سـرور جـــــــمله ســــــروران باشد
باز شـــوقت اگـــــــر کــــــند سر باز نیـــست کاریـکه بـــــا زبــــان باشد
باز با چــــــرخ اگـــــر به چـــرخ افتد بـرتر از چــــــــرخ آشــــــیان باشد
گر کــــه دو نان تـــــرا دو نان بخــشد هم ترا طــــــــــعنه هــم دران باشد
گر خدا خــــــواست سه نان بـــــدهد مر ترا هر یــکی ســــــــــنان باشد
بت طناز جـــــوی بــــر لب جـــــوی بجــوی گــــــــر نه آن جـــوان باشد
گــــــــــــر تـــــــو بادام چشم بادام ارمــــغـی دارد ارمـــــــــــغان باشد
گر لـــــب از درد درد شـــــد مــحروم بـوستان گـــــر به بـــــــوستان باشد
بسکه حیران بخلق حــیران است
بی خبر او ز جـسم وجــان باشد
***
دل مــن ز آتــــــش غــــم است کباب همــــچو عقـــرب گــزیده ام بی تاب
میـــخـــراشـــد دل ترا ایـــــــدوست صوت رگـــهـای مــن چـو تار رباب
نیست یکــــــدم که از دو دیــــده من خون نریزد چو قطره هــــای ســحاب
گـــر بــــــــدانند شــــــــرح حالم را گریه سـازد بــــحال مـــــــن احباب
بس ز ســـــود اش تـلــــــخ شد کامم زهــر باشــــد بـــمن طــعام و شراب
همـــــــچو خار است زیــر بالــــــینم گر بخــوابم به بــــــستر سنـــــجاب
سر کـــــــشد از درون مــن آتــــــش گر روم همـــــــچو بط همــیشه بآب
همچو بـــــــحر مــــــحیط شد غـم او من بـرویش به لــرزه همـــــچو حباب
چون کـــــــتان پـــاره پـاره شد جگرم تا ز رویــش رســـــید یــــک مهتاب
خواست حیران علاج خویش را از وی
او برایش بـــــگفت هیـــچ جــواب
***


سحری رسیده بگوش من که ترا علم و عمل کجاست
بـه حیات غره اگر شوی ره دور و خوف اجل کجاست
مکن این خــیال که راه نیست بسرم طلب اله نیست
مع فرض آنکه گواه نیست خط لوح و عهد ازل کجاست
به امـــید آنـکه کنی عمل پس ازینکه تا برسد اجل
اگر شود غـرض تو حل صدمات طـول امل کجاست
بد و نیک هر چه قضاست شد چه بود که بنده بخواست شد
همه حـــرفهای توراست شد بعقیده تو خلل کجاست
تو مــــگوزعلم کثیر من چوعسل پر است ضمیر من
مزن این دروغ دبیر مـن بسرای گُربه عسل کجاست
ز عمل اگر تو ابا کنی بخود حــــیران جفا کنی جفا کنی
رسد آن زمان که ندا کنی که عمل کجاست عمل کجاست
***
مرا بـــــر دل غــــــــــم جانان رسیده خـیال آن مــــــه تـــابـــان رســیده
دلــــــــــم را ای مسلمانان به عــــالم غم و انـــــدوه بــــــــی پایان رسیده
چـــــــــه غــــــم زنـدانیانرا از ستمها که یوسف بـــــرتک زنــــــدان رسیده
ز تُـــــــــرسا دختری خــوردم بدل تیر نه تنــها بــــــردل صـــــنعان رسیده
چه باکست آنــــکه عــــشق آن پری رو بــــجانم از هـمه پنــــــــهان رسیده
بــــــرای مــــــــژده یـــعقوب کنعان بشیر از یــــــوسف کــــــنعان رسیده
مـــــــگر ســـودای آن آب حیات است مراهم قــــــــطره بــــــرجان رسیده
رسیده تیری از لیلــی بـــمجنون
از آن بگذشته بر حـــیران رسیده
***
نسیم صبحی مشکبو خطــم ببر به یار من سلامها ز من بـــگو بــــرای گلعذار من
خمیده قامتم ز غم نمانده بر دو دیــده نم همیشه میکشم الم ببین بـحال زار من
دلم زغم خراب شد تنم ز هجر آب شـــد نه خط من جواب شد ز یار غمـگسار من
بدرگهی تو چاکرم بجان غمی تو میـــخرم اگر چه می شود سرم فدایت ای نگار من
زدیده جوی خون کنم نخواب و نه سکون کنم بگوبمنکه چون کنم زغُصه تُرک شهسوارمن
مگر اینکه ترک سرکنم زدل غمت بدرکنم ز دو دیده خون سرکنم ای سرورلاله زار من
بیا بمن خطاب کن حیران ترک خواب کن
یا نامه ام جواب کن این است با تو کار من

بتا افشان نما آن کاکل گلــــــبرگ پرپر را
که تا کاسدکند بازار مشک و عطر و عنبر را
برون شو بر تماشا سوی بستان بـهر گلچیدن
که تا شــرمنده سازد قامتت سرو صنوبر را
دهان ازغنچه پنهان کن تو جانا وقت گلچیدن
که بس پژمرده می سازد دهانت غنچه تر را
چگویم وصف گفتارت چو در بازار اگـــر آی
که از شـیرین زبانی میکنی بی نرخ شکر را
همان چشم وهمان ابروکه من اندرتو میبینم
رود رونق چو از نرگس کند بی قدر خنجر را
میان گلرخان دهر از هر ســـو که من دیدم
نــــباشد بهره از خـوبی بدوران تو دیگر را
تو ای حیران منه دل را بقــید حلقه زلــفش
بخاک افکنده هر تارش هزاران زار و مضطر را
***

تا کــــعبه وجــــود تــــرا باب شد دهن بر فتح باب مـــنتظرم عمر هاست من
بگــــشای باب کــعبه که آنخانه خداست یعنی که لعل لـــب بـگشا از دُر عدن
گر کـــعبه خــــلیل بود قــــــبله جهان ما راست قبله عارضت ای شمع انجمن
هر چند طـوف کعبه حسن آمد است لیک بـــــرما طواف کعبه تو احسن الحسن
گویا بشان تست فـــــولوا و جــــــوهکم رو آورند بــــر طرفت جمله مرد و زن
از چاه زمزم ذقــــن خود بـــــــرای مــا لــب تشنه ایـــــم بُتا قـــــطره فکن
مردم اگر زنجد سوی کـــعبه مــــی روند احرام حج و عمــــره به بندند از قرن
حیران که قصد کعبه دلدار میکند
غسلش ز آب دیده ازار تنش کفن
***
سوال
دلـــم ز ســـینه ربـــودی چه مدعا داری بــــلا قــــرینه ربودی چه مدعا داری
سفینه نظرم جلوه ها بـــروی تـــو داشت همان سفینه ربــــودی چه مدعا داری
مدینه دل من پر ز عقل بـــــود وخــــرد تو آن مـــدینه ربـودی چه مدعا داری
سر کمینه من قــــــدر زیرکی میــــکرد ازین کــــمینه ربــودی چه مدعا داری
چه زینه ها که نـــــهادم روم بـــبام خرد تو بام و زینه ربـــودی چه مدعا داری
تــــرا ز روز ازل کینه بود باحیران
ز روی کینه ربودی چه مدعا داری
***
جواب
جــــواب داد نـــــگارم چـــه مدعا دارم ز فــــتنه باک نـــدارم چه مدعا دارم
بلا قرینه ربــــودم دلــت خلاف نــیست هژاب شیر شکارم چه مـــــــدعا دارم
سفینه نظرت را ربــــــوده ام شک نیست همیشه است بکارم چه مــــــدعا دارم
مدینه دل تو گرچه جای عقل وهوشت بود بملک خویش در آرم چه مــــدعا دارم
سر کمینه تو آنـــچه زیــــرکی ها داشت برای شحنه ســــپارم چـــه مدعا دارم
تو زینه ها که نــــــهادی روی ببام خـرد باین نهج نگـذارم چـــــه مـــدعا دارم
مــرا ز روز ازل کینه بود باحــــیران
همـین شدست شعارم چه مدعا دارم
***
هردم از بزم عزیزان یـاد مـــی آیــــد مرا دل به آه و نـــاله وفـــریاد می آید مرا
داغ یاران یکطرف هــجر عــزیزان یکطرف غم پیاپی بـر مـبارک باد مــی آید مرا
از هجوم درد وغم یک لحظه فــارغ نیستم لشـــــکر غـم بر دل ناشاد می آید مرا
شادی دنیا نصــیـبی من نکـــردند از ازل انــــدرین بابت خط استاد می آید مرا
قامت موزون وقـــد دلکش و رخـــسار ماه یاد از سرو و گل و شمشاد می آید مرا
من زدل تنگی همی رفتم بسوی بی ستون نا رسیده نالــــه فـرهاد مـــی آید مرا
تا زعکس نقش دنیا شد دل من بـــی نیاز عکس نقش خـــــامه بهزاد می آید مرا
هرکــــــجا بـینم رباط کــهنه و مخروبه یاد ازین دنیای بی بـــنیاد می آید مرا
گفت حیران نیستم ایمن ز صیاد اجـل
می شود وقتی که آن صیاد می آید مرا

ز بس خاطـــــر پــــــریـشانـیم یا غوث نــــــدیم آه وافــــــــغانـیم یـا غوث
به حال مـــــا نـــظر کـــن از سر لطف بسی مــــــجهول ونــــادانیم یا غوث
بــــه آب دیـــــــده ما بی کـسان بــین غلام شـــــاه جیـــــــلانــیم یا غوث
تـــــــــــو ســـــــــلطان جمیع اولیاء چو خــــــاک پـــای سلطانیم یا غوث
به صــــــحن روضــــه ات یا پیـر پیران چو بــــلبــــل در گلــستانیم یا غوث
بپای روضــــه ات از ســــــر گـــذشتیم کــه شــــــمع آن شبستانـیم یا غوث
ز روی اعــــــتـقاد و حـــسن اخـــلاص ســـــگانـت را ثــــنا خوانیم یا غوث
سگت را گر گـــــــذر افـــــتد سوی ما مـــــیان دیـده بـــــنـشانیم یا غوث
تو غوث اعظمی بــــر ما نـــــظر کـن
بـــه کار خـــــویش حـیرانیم یا غوث
***
من غلامم به غــــلامان شــــهی جیلانی دست بــــر گردن کلبان شهی جیلانی
هرکه را دست بــــدامـــان کسی میباشد دست مــن است بدامان شـهی جیلانی
عید قربان شده هر شخص کــــند قـربانی جان من بـــاد بـــقربان شهی جیلانی
نیست جهانرا بمه و مهر حاجت هـــرگیز با وجــــــود رخ تــابان شهی جیلانی
هست امید مرا آنـــکه بــــــمـژگان روبم خاک را از در ایـــــوان شــهی جیلانی
یا الهی چه شود گر بـدهـــم جـــان عزیز پای ایوان فـــلک شـــان شهی جیلانی
کاش می آمده ام من زعدم ســـوی و جود زیــرایــــن کاخ بدوران شهی جیلانی
از غم وکلفت دنیا همه گــــی مــی رستم گر بدیدی لـــب خــندان شهی جیلانی
کردگارا تو مرا بخت وســــــعادت بـخشی کـــه روم نـــــزد نقیبان شهی جیلانی
شاه جیلان نظری کن بـــمن از روی کرم زانکه هسـتم ز غـریبان شـــهی جیلانی
من نه تنها شده ام واله وحیران بروی
جمله عالم شده حیران شهی جیلانی
***
مهر تــــــمام جـــــهان سلسله قــادری بدر یــــــکم آســــمان سلسله قادری
شمع وچـــــــراغ فلک زینت ملک وملک نــور ســـــما تـا سمک سلسله قادری
مشـــغله عاشـــــقان مشعله صـــــادقان زمـــــزمـــه عــــارفان سلسله قادری
ماحی ظلم وستم حـــــــاوی حل وحــرم از عـرب و از عــجم ســلـــسله قادری
صاحب وجد و خروش راقب فیض و خروش بار ریـــاضـــت بــدوش سلسله قادری
خوش سخن وخوش خرام زنده دل وشادکام فیض دهی خاص وعـــام سلسله قادری
معدن جــــود وســـخا منــبع شرم و حیا مخزن صـــــدق وصـــفا سلسله قادری
عسکر حشمت مدار لشــــکـر با افـــتخار مـــوکـب جـــــم اقتدار سلسله قادری
قوم قناعت اثـــــر جـــمع نـــجابت گهر فرقه صــــاحب نـــــظر سلسله قادری
تاج سر ســـــروران زیــــب رخ دلــبران مونس غــم پــــــروران سـلسله قادری
ناصـر حیران زار از مدد کــردگار
کیست به عزو وقار سلسله قـادری