مخمسات
برو ای باد عـــنبر بــــیز خـــوشبوی بــــنزد ســـــیـــد بطحی زمن گوی
ز هجرت گشته ام باریک چون مـــوی چــــرا ای مــاه جــبین والضحی روی
نمـــیـباشــی زحــال مـــن خـبردار
من از بیـــچاره گـی چون خاک پستم بــه مکتب خـــانه عشــــقت نشستم
اگــر چــیزی نمــــی آیـــد ز دستم ثـــــنا خـوان تــوام هر جا که هستم
غـــریب و زار و مـحــزون و دل افگار
اول بـر روضـــه نـــه تــار کــــفن را دوم از حــــجره بیـــــرون ساز تن را
سوم در بــــرفـــــگن بُرد یــــمن را چــــهارم کـــــن مــــنور انجمن را
کـــه از عشق تــو گـشته خلقی بیمار
رواج مــلک و دیـن را سـاز مشــــهور به اطــــراف جــــهان از کلک منشور
ز چشم مشـــرکان تا چــــند مسـتور خصــوصاً کاصـل پاکت هست از نـــور
منور ساز عالـــم را بــــه یـــک بـار
شب از روح الامـــین رمــزی شنیدی ز مـــــکه تا باقــصی بـــــر پـریدی
از آنــــجا تـــا به او ادنی رســــیدی خـــــدای خـــویشرا بادیــــده دیدی
ســــلام از حــق شنیدی ای جهاندار
به قـــــرآن هر که و صفت دیده باشد بــــدین پاک تــو گــــــرویـده باشد
گلــــی از باغ شـرعت چـــــیده باشد از آن گل یــــک ورق بــوئــیده باشد
نــبـــیند مـــــــــطلقاً از دوزخ آزار
عنایت شــــــد ز فضــــل ذوالجلالت درخشید است خـــــورشید جـــمالت
به تیغ ابــــــروان چـــــون هــلالت سر اعـــــــدای دیـن شــد پای مالت
جهان شد تیره انــــــدر چــشم کُفّار
یقین چـــشم فــــلک در بـی نظیری ندیــــده از جـــوانی تا بـــه پـــیری
بمیدان فتحنا چــــون تـو شـــــیری بــــــدارالملک او ادنـــــی امـــیری
بیا تخم ســتم از مـــلک بــــــر دار
اگــــــــر چــــه هـرزه وبی آب رویم مـــــرا عمـــریست تا عشق تـو جویم
در آن ساعت که دست از جان بشــویم اگــــــــر نــــــیم نظـر آری بسویم
بمن آســـان شـــود این جمله دشوار
بیا ای خــــــواجه بـــا روز مــــحشر تـــــــرا تاج لـعمرک است بـــــر سر
خرامان بــــرصــف عصات بــــــگذر به حــــــیران غــــریب زار بـــــنگر
که از خوف گـنه گـــردد سبــــکبار

ز غم درپیچ وتابــــــم غــوث الاعظم دل انــــدر اضطرابــــــم غوث الاعظم
بری از خورد و خـوابـم غـــوث الاعظم نمـــــیگوئی جــوابم غــــوث الاعظم
چه خواهد شد حسابم غــوث الاعـظم
ز کـــــردار کـــه دارم گاه و بیــــگاه ز نــــومیدی کشم هـــر لحظه صد آه
زخجلت چهره ام گردیده چـــــون کاه ز نادانـــــی شــدم بســــــیار گمراه
نـــما راه صــــوابم غـــــوث الاعظم
بدرگاه تو مـــــن ای شـــاه شـــاهان چــــو کلـــبی هر طرف گردیده پویان
ندارم دل کــه ســــازم آه و افــــغان همی ریزم دمــــادم خـون ز چشمان
ز هجــرانت کـــبابم غــــوث الاعظم
ز مهجـــوری روم ای یــــار همــــدم شـــــدم ســــر گشته و پیوسته برغم
بزیــــربار عصـــــیان قامـــتم خـــم کــــجا یابـــــم تو شـاهی در دو عالم
به بیــن حال خرابم غـــــوث الاعظم
دو چشمم از نــــدامت اشکــبار است دلــــم از خــوف عصیان بی قرار است
بعالم همچو من کم شــرمــــسار است گــــناهانم چو دریا بــــی شمار است
بـرویم چون حبابم غــــــوث الاعظم
تو غـوث الاعظمی آن به کــه گاهـــی کــــنی بــرحــال لب خشکان نگاهی
پناهــــی ده بــــهر بــــی جا پناهی گــــشا لـب را بـــــرسم عذر خواهی
که بــر دوزخ عذابم غـــــوث الاعظم
رســـد روز قـــــــــیامت نا گـــهانم شـــــود گـوش فــــلک کــر از فغانم
درین هنـــــگام ای جــــان جــهانم زبانـــــم خشک گـــــــردد در دهانم
بده یکـجرعه آبــم غــــــوث الاعظم
چنان گریم که انــدر روز مــــــحشر ز آب چشم مــــن مـــحشر شــود تر
توئــی بـــر اولــــیا آن روز افـــــسر سوی ایـــن بـینـــوا از لــــطف بنگر
رهائــی از خطایم غـــــــوث الاعظم
درین جا بـهـر عصــــیان کاری ام من ز کار زهــــد و طاعـــت عاری ام من
منم حــــیران بــــه آه وزاری ام مـن اگــــر چـه مفــلس وبا خواری ام من
غلام بی نـــوایم غــــــــوث الاعظم
شـــبی بــــودم به آه ونــــاله مقرون بــزاری بـــردر خــــــلاق بـــیچون
بسر سودا بجان مــــهجور و مــحزون بدل شـــور مــــحبت همچو مجنون
ز هـــر چشمم روان صـد رود جیحون
در آنـشب تا ســـحر فــــریاد کــردم بـسر خـــــاک دو عــــــالم باد کردم
فغان از ایـــــن دل ناشـــــاد کــردم بخود ماتـــــــم ســـــرا ایجاد کردم
بدیده نم نماند وبر جــــگر خـــــون
چو بسمل گه بــخاک و خــون طپیدم گـــــهی با دشـت و صحرا مــیدویدم
گهی از خـــویشتن هم مـــی رمــیدم گــــــهی پــیراهن از غــم میدریدم
گهی لب میگزیدم گاهــــی ناخــــن
گهی رفتم بـــه آتــــش چون سمندر گــــــهی آتش فشان گشتم چو اخگر
گهی چون مرغک بی بال و بــی پــــر مـــــیان آب بر خــــود مانده مضطر
گرفته آب چشمم کـــــوه هامــــون
گه از دل آه آتــــــش بار مـــــیرفت گه از غــم بر جــگر صد خار می رفت
گهی برســـــر خــــــیال یار مـیرفت خــــــیالم هــر طرف بسیار می رفت
بهردم خویشرا دیدی دگــــــرگـــون
گهی چون شمع بر آتش بـرم ســوخت چـــــو پــروانه گهی بال وپرم سوخت
گهی همچون کبابی جــــگرم سـوخت ز بعد ســوختن خاکـــــسترم سوخت
ندا آمـــد که ای غمــناک مــــفتون
عنایـــت هــــا ز لـــــطف داور آیــد بـــــــس گلــها ازیــــن خاکسترآید
غم و زحــمت رود شــــادی در آیـــد اگـــــر خـواهی غمت حیران سر آید
مشو از خانـــقاه عــــشق بـــــیرون