حیران غزل عرفی را اینطور مخمس نموده
شاهان تراست چاکر و گردون تــرا غلام ایـزد تــــرا ز روز ازل داده احـــترام
گردیده خاک یثرب و بطحی تــــرا مقام ای حق تـــرا ستوده واحمد نهاده نام
جـــان هــا فــدای تـو یا سـید الآنــــام
هرجا که صیت نام کرام تــو آمــــدست مقصود هـر دو کون بکام تو آمدست
تا بـــاده است بـــــجام تــــو آمدست خـــــتم کلام جـمله بنام تو آمدست
گشته بآب روی تــــــو کار جهان تــمام
خورشید شد خـجل زرخ آفــتاب تـــــو منــسوخ شــد کتب به نزول کتاب تو
همواره با خداست ســـوال و جــواب تـو یا سید الانام سر ســـرها جــناب تو
ورد زبان ماست مه و ســال و صبح و شام
هرچند کــــرده تــــو پس از انبیا ظهور صـــانع وجـــود پاک ترا ساخته زنور
باشد ترا چو موسی عمران هــــزار طــور نزدیک توچه تحفه فــرستیم ما زدور
بر دســت ما همین صلـواة است و السلام
حیران جـــلائی دیـده ز خاک تو میکند رگهای جان خویش شراک تو می کند
جان هم بکار نیست هــلاک تــو میکند عــــرفی نـــثار روضه پاک تو میکند
هر صبح وشام الف صلـــواة مع الـــسلام
عمریست گــــــرفـتار تو ای گلبدنم من افـــتاده بـــخاک در بیت الحزنم من
از تیغ دو ابروی تـــو خــونین کفنم من تفسـیده دل و بیکس و آزرده تنم من
بس منـــتظر یـک سخن از آن دهنم من
حاجت نه بسرو است نه بـر سبزه وبستان بـریاد قـــدو خـط تو ای سرو خرامان
آنکس که بــود طـالب سر چشمه حیوان یابد ز زنــخدان تو ای نـو گل خندان
عهدیست که انـــــدر طلب آن ذقنم من
امروز تو سر دفـــتر خــــوبان جــهانی چـون مـــهر فـلک ســر بآفاق عیانی
من گشته چو خفاش بـــهر جـای نهانی ایشمع شب افروز تو آنـجا بـچه سانی
پــــروانــه ات ای شـمع بهر انجمنم من
از آتش هجر تو که بر جان مـن افــــتاد صد ذره ز دل ریخت بدامان من افتاد
یک شعله از آن بردل ویران مــن افــتاد باکی نبود رخنه به ایــمان من افتاد
خو کرده بآتش چـــو مغ وشیرتـــنم من
از آتش لعل تــــو دل وسینه کباب است رگهای وجودم همه چون تار ربابـست
افزون ترازین حال بدوزخ چه عـــذابست نسبت بفراق تو ز دوزخ چه حسابست
خال تو بدین غـــمزه که دوزخ شکنم من
با نرگس جادوی تــــو بادام چــه نسبت با گوشه ابروی تو خون شام چه نسبت
مر حلقه گــــیسوی تـرا دام چه نسبت مرا ســود پـرچین ترا شام چه نسبت
زلف تو بیان کـــــرد که مشک ختنم من
لعل تـــو نماید که مـــنم لعل بدخشان رخسار تو گوید که منم چون مه تابان
پستان تو گــــوید که مــنم حـقه رمان می گفت دهانت که منم غنچه خندان
دنـــــدان تـــــو مغرور که در عدنم من
یارب چه شــــود آن بــت طناز دل آرام یکبار فـرسـتد سوی من نامه و پیغام
حیران مگر افتاده بــــرون از خط اسلام شیرین ز من اوست یـقین بر همه ایام
فرهاد صـــفت شــــیفته و کوه کنم من