بـــیا بشـــــنو ز مــــن ای دُرة التاج به نظــــم آرم دُری از نقــل مـعراج
مــــــــــــــــحمد زبــده اولاد آدم مـــــــحمد عـــــــمده افراد عالم
شـــبی انـــــــدر ســــرای امــهانی دلـــــش راغـــــب بـوحی آسمانی
که نـــــاگه جبرئــــیل از در در آمـد ســــلامی گـــــفت سوی بستر آمد
جــوابش داد احــــمد تــند و چالاک به جـــــــبه جبرئیل افتاد در خاک
بگــفتا جـــبرئــیل احمد توبر خـــیز که امشب خــواب تو شد دولت انگیز
پـــــیام آورده ام از ایـــــزد پــــاک پـــــیامی بر تر است از فهم و ادراک
خــــدا گــفتا بــــیا امشب دراز است محل خــلوت است وجــای راز است
براق تــیز رو چــون وهــم چــــالاک فـــــرستاده بـــــرایت ایــزد پاک
برفـتن می بـــــرد او سبقت از بـــرق به یکــدم طـی کند از غرب تا شرق
لــگامـش از زر یا قــوت خـــو شرنگ رکابــــش از زمـرد و زگـــهر تنگ
مــرصع زیــــن او از لـــعل وگـــوهر دم پـــــرچین او از شـــــــوشه زر
سم او از زبـــر جــد یالــش از مـشک قــــوایمش چــو آهـو لاغر وخشک
زجابر خــــواست احمد شـــد خرامان بدیـــدش آن بـــــراق خاص یزدان
باو شد عـــرصه دنــــیا بـسی تـــنگ بــــسوی عـــرشیان بر بست آهنگ
چـــو احمد در عقــــیلی پای بنــهاد بــــر آمـــــد از براق افـغان وفریاد
کـــه یـــا احــــمد بفردای قـــیامت به مــــن راکب شـوی باشد سعادت
پذیــرفت ایـــن ســخن پیغمبر از وی خــــلاف وعده پیــــغمبر کـند کی
بـــشد طالــــــع میان خــــانه زیـن چـو خورشید درخشان بس به تمکین
روان شــــد جــــانب بــیت المقدس بـیک مـژگان زدن واصل شد او پس
بـــــه استقـــــبال او آمـــد رسولان که باشـــــد انـــبیاء را شاه شاهان
بـــصـحن مـــسجد اقــــصی رسیدند پـس و پیشش رسولان صف کشیدند
امامت بـــــر دو رکــــعت داد شانــرا نثار و جــــان او کــــــردند جان را
سلامــش داد پـــس آنــــگه دعا کرد به آمین انـــبیاء رو بــــرســما کرد
وداعــــی کـــــرد جـــــمع انبیاء را نــظر پــوشید جــزء حــق ماسوا را
به قصد آسمان گــــیری همان شـــاه به پــشت صخره طالع گشت آن ماه
ازآن جا عــزم ســـوی آســـمان کـرد جـدا ز اسباب شد بل ترک جان کرد
بســـوی آســـمان کــــرد اول آهنگ نمـــودش بسـکه شد دنیا بر او تنگ
ز صخره چــــون جـــدا گـردید پایش روان گــــردید صـخـره از قــفایش
بــــزد فــــریاد ای احــــمد مرو زود ســـرم بس برکف پای تو خوش بود
ترا گــــر قــــصد بــــر مـعراج باشد سرم را پـای تــــو چــون تاج باشد
تـسلــــی کـــرد او را شاه لـــــولاک ز معراج آیـــم انـــــدر ذُروه خاک
به فرقت مــــی گـــزارم من قــدم را بـــیرون ســازم ز جانت درد وغم را
بــــحرف خاتــــــم پـیغمـــبران او بــــما بین زمـــــین وآســـمان او
تـــوقـف کـــــرد تـا آن سـر در آیـد کـــف پایــــــش بـمن تاج سر آید
چو از صـــخره فــــراغـت یافت سـید عــــنان ســــوی سما برتافت سید
روان گــــــردید ســـــوی چـرخ اول چــــو وهــــم تـیز رو مانند جدول
قــــدوم آورد انـــــدر خـانه مـــــاه مــــلایــک آمدند انـــــدر سـر راه
یکـــی بــــر مقدم او ســـــر نــهاده یــــکی از شــــوق بر راهش فتاده
در آنجا خرقه را صد چـــاک کــــردند حـــریـمش را به مژگان پاک کردند
بـــخدمت چـــون غــــلام زر خـریده گــــهی این سو گهی آن سو دویده
ملایک هر طــرف صلــــواة گــــویان بــــروح پــــاک آنــــصدر رسولان
روان در جــــانب چـــــــرخ دوم شد عــــطارد را قـــلم از دست گم شد
ملایــــک را باســـــتقبال خود دیــد چــــنین اعزاز از اقــــبال خود دید
هـــمه صلــــواة گـــــویان بر محمد نــــــثار جان و ایــــمان بر محمد
عطارد از قـــدومـش جـــامه زد چاک ز بـــس شد از قـدومش او طربناک
از آنـــــجا رو بســــوی زهـــره آورد ز چــــــرخ سومــین افغان بر آورد
در آن جــا دیـــد جــــمع قدسیان را که مـــــیگفتند آنـشاه جــــهان را
هــــمه جانــــــها فدایت یا مـــحمد نـــــثار خـــــاک پایت یا مــحمد
چو پــــروانه بگــــرد شمع رویــــش بــگـــردیــــدند جمله محو رویش
که ناگه زهره آمـد چــنـگ بـــر دست بــــطرف بــاره گاه شاه بـــنشست
سرور و ساز انـشا کـــــرد از شـــــوق به تـن زد جامه را چاک از سر شوق
از آنجا سوی مــهرش رانــد مــــرکب بیک پـرواز همـــچون بـــاز اشهب
به چارم آسمان خرگاه بـــر افــــراشت که جمع قـدســـیان آواز مــیداشت
چــو جــــمع قدسیان آگاه گـــشتند باســـتقبال ســـــوی شاه رفـــتند
بر آمد شــور و شـــیون احمد آمــــد به بـــــزم مـــا رســول سرمد آمد
ز نطع خـــاک آن شــــه بر پــــریده بمـــــنزلگاه قـــدسیان رســــیده
یکی از شوق جامـــه چاک مــی کـرد بـــــمژگانـش حریمش پاک میکرد
یکی پـــــــروانه روی چـــــو ماهش ز دیـده آب مــــی زد در رکابـــش
خبر شد مهر از ایــن مــــوکب نـــور بـــخـدمـــت گاری آمـد از ره دور
ز بسکه مــهر را مـــهرش بــجان شد حــــریـمش را ز مهر او پاسبان شد
از آنـــجا جانـب مــــریخ مــــی راند بــــدل او اسم اعظم را همی خواند
بیک اسپه شهی مـــلک ومـــلک رفت مـــــیان حـــجره پنجم فلک رفت
ملایک صف بصف انـــــدر ســـــر راه همه تســــبیح گـویان نزد آن شاه
یکــــی گـــــفتی شه لــــولاک آمد بــه پــــنجم حـــجره افلاک آمد
یکی گفتی کــه شـــــه از کـره خاک بــــیک جلـــوه رسیده تُند چالاک
رســیده زُمــــره در گـوش مـــــریخ مـسافر گـشت عــقل و هوش مریخ
روان تـــا بـــــاره گاه شاه عــــالـــم رســــیده سرمه کرد از خاک مقدم
دل وجـانـــــرا بــــهـدیـه داد مـریخ بشد از درد وغــــــــم آزاد مــریخ
ازین مــنزل شـــهنشه رخـت بـربست بـــسوی مشـتری در یک نظر رفت
تـــماشــا کـــــرد او خـــیل ملک را تــــصرف کــــرد او ششم فلک را
باســــــتقبال شـــاهنـشاه شب گـرد رســــیدند جــمله گی با چهره زرد
همه انـــدر زبــــان تسبــیح و صلـواة هــــمه بـر تحفه ورد و تـــحیات
یکی میگفت این شـــاه شـــب آهنگ زمـــین بـــگـرفت اندر راه فرهنگ
زمـــین بگــــذاشته ایـــن جا رسیده دیـــگر چشم جهان چون او ندیده
مــــیان قدســــیان بس منتـشر شـد بآخـــــر مشـتری هم زان خبر شد
نهیبش بر دل وجـــــانـش اثـر کــرد کــــدورت را زجان ودل بــدر کرد
مـــــثال مرتـــعش لــــرزان در آمد دو پا بگــــذاشت یکسو بـر سر آمد
زمــــــین بــــزم شاهـــنشاه لولاک شـد از رنگ کدورت سینه اش پاک
وز آنجا قصد بــــر بام زحــــل کــرد مــراد و مقصدش را جمله حل کرد
رســــیدن قدســـــیان از هر کـــنار بـــاسـتقبال وپــــاس تــــاج دار
یکی از داغ هــــجران نالــــه مــیکرد بـــــدل حسرت بلب تبخاله میکرد
یکــی را گـــــرد راهــــش توتیا شد یـــکــی را روی ماهش مـومیا شد
یکـــــی گــــفتی ز نــسل آدمی زاد نــــــکـــرده خـامه تقدیــر ایجاد
نـظیر ایــــن جـــــوان نو رســــیده بـدنیا و بــعقبی کــس نـــــدیده
مگــر پــــیغمبر آخـــــر زمـان است که حکمش بــر زمین وآسمان است
ویا فـــــــرزنــد خـاص آدم است این که خود چــشم چراغ عالم است این
ویا خود این رسول انس وجــــان است که مــهرش بر دل وجانها روان است
یقین شــــد مــهبط جبریل این است امین وحــی از تــــنزیل این است
در آنــجا گــــفتگو بسیار کــــــردند مــــلایــک این سخن تکرار کردند
زحل زین گفتگو ناگــــه بــــر آشفت بــــزیــــر لب ثنایی شـاه میگفت
بــــشد در بــــارگاه شــــــاه واصـل زحــــل حل کرد از هر نوع مشکل
وزین جـا جانــب رامـــح عــنان تافت ورا چون باقی افــلاک بشـــــکافت
همه خیل مـــلک انـــــدر ســــر راه ز هــــجر بـــــزم او بـــا ناله و آه
یکــــی مـــــیگفت جان من فــدایت ســـــواد دیــــده من خاک پایت
یکـــی مــــیگفت یـا ختم النــــبین ز مـــا زاغ الـبصر بــر سوی ما بین
یکی مــــیگفت ای سـردار کـــــونین دو چشــــمم را منور کـن ز نعلین
یکی مـــیگفت ایـــن پیغمبر پــــاک زمـــــین بــــگـرفته و آمد بافلاک
بــــپا کـــــردند آن جا بارگاهــــش حــــــریــــم نازنین جان بآهـش
به تسبیح و به تمـــجید و به تــحمید بـــــدور آن حـریم همچو خورشید
چنان زین زمزمه آواز بـــر خــــواست تو گوئـــی رامـح از آواز مـی کاست
چو رامح یافـــــت از طـاقت فـــراغت روان شــد ســـوی آن کان ملاحت
وز آنجا بـــاز ســــوی اعــزل آمــــد بـــــسی چــــالاک تـر از اول آمد
باســـتقـبالش آمـــــد بر ســـــر راه ز افـــــواج مــــــــلک الـحمدالله
نـــثار شــــاه کـــــردند جان ودل را برون کــــردند از داغـش دغــل را
ز نـعت آن شـــفاعـت خــــواه محشر همــــی گـفتند و می رفـتند یکسر
تو گـوئی جــــمله شـــد از چاکرانش ویا هســـــتند از رامش گــــرانش
یکـــی دیـــــوانه از سودای احــــمد یـــــکی افــــــتاده اندر راه احمد
یکی بــــر دامـــن او دست آویـــخت یکی از چـشم گریان آب می ریخت
چو این غوغا بــــگوش اعــــزل آمــد به نـــزد خـواجه همچون احول آمد
مشرف شد به بــــزم خــــاص شاهی تو گـــــوئی غوطه زد بر آب ماهی
ز خاک پای او کــــحل بــــصر کــرد تو گوئی چــاره زخـــم نـــظر کرد
اگر چـــــــه بـــــود از اول هـراسان بآخـــــر کــــار او گــردید آسان
از آن جا شاه چون اوهام بر خــــواست هــــمه اوضــاع شاهی را بیاراست
خرامان شد بـــسوی عـرش اعــــظم هــــمان چــــشم وچراغ نسل آدم
به فّـــراشــــان زیـــــر عـرش اعظم چــــنان فـرمان شد از خلاق عالم
که پــیش از مـــــقدم آنشاه عـــالم بــــزیـور در کشید این عرش اعظم
به جلـوه آوریـــــد طـــاق و رواقـش هــــمه بام وجـــــدار و باوثــاقش
که تامر عرش را چون نـو عـــــروسان بــــیا رائــــید حتی الوسع وامکان
چـــنان کـــــردند از انواع زیـــــور بـــــتـوقــیع کـــــریم وحی داور
فراغت یافـــت عــرش از زیب و زینت بـــــزینت های خاص هشت جنت
که تـــا احـــمد زبــــام اعزل آمـــد بـــــزیر عرش همـچون جدول آمد
قدوم آورد انــــدر عـــــــرش اعــلا بـــــیک چشمـــک زدن انشاه والا
به اســتقبال او جــــمع مــلک رفت چـــو زر آنجمله در نزد محک رفت
همه کّــــروبــــــیان عـــرش حاضر شـــــده بـــــر روی ماه شاه ناظر
بـــآواز بـــــلند و صـوت دلــــــخواه چـــــنان صلواة گفتندش بآنــشاه
که انــــدر لــــرزه آمد عرش از شوق نهاد از سـر عـــمامه از کــمر طوق
همه سبــــوحــــیان تسبیح وتقدیس بــــنا کـــــردنـد برتر بیع تقدیس
شهی هر دو ســـــرا آنــــــجا علم زد بدســـــتور شهنشاهـی رقــــم زد
در آنــــجا خـــــیمه وخــرگاه اراست فـــغان از قدسیان ناگاه بر خواست
الهی این جــــــوان بانــاز و حـشمت به تمکین بــــاد انـــدر تاج ورأیت
چــه بــــاشد نــــام او پرورده کیست بایــن عـرش بــــرین آوازه کیست
ندا آمـــد ز حــــق کاین بنده مـاست بایــن رامــش گیری پرورده ماست
مـــحمد احـــــمد و مـــحمود نامش مــــراد هــــر دو عالم شد بکامش
مــــنش آورده ام از بـــهر خـــــلوت ز بـــــــــهر دادن انعام وخـــلعت
نه او خود آمــد است این جا بــــذلت مــــنش آورده ام با نـــاز و عــزت
در آندم رفت هــوش از عـــرش اعظم بـــــه لــــرزه آمدش از بهر مقدم
هــمه اجـــزاء اواز هــــم جدا شـــد ز جمع قـدسیان هر سو نــــدا شد
مگر گـــــردیده وقـت روز مـــــحشر که برهــــم میشـود این عـرش انور
نمیدانـــم که عـرش است یا حـــبابی ویا همچون خـــــس اندر روی آبی
همه قــــــندیل هــــای عرش اعـلی بـه پائـــــین آمـــدند از سقف بالا
چو دانســــتند باشــــد شـــاه لولاک به پابــوسش رسیدند جمله چالاک
ز غـــــوغا و شـــــعب آرام گـشـتـند ز آرای ســــــعات کــــام گشتند
به یکدیگر همــــی گـفتند خــــندان هویدا شد کـــه آمـــد شاه شـاهان
خدا چون عـــــرش را آراسـت امـشب یقـــین شـد لیلة الاسـراست امشب
چو منزلــــگاه او در عـــــرش افــتاد به پایـش عرش همچون فرش افتاد
بیامــد کـــــرسـی انـــــدر بارگاهش بشد از روی حرمت تکــــیه گاهش
قلم خود یک قلم او تــرک ســـر کـرد نــــوشـــتن از خیال خود بدر کرد
فــــــرود آورد ســــدره ســـــر زبالا به پـــــای آنــــــجـناب سرو بالا
به بالا رفــــــت احـــمد در شب داج که تا گردد وجـــودش عرش را تاج
چنانش رفت تا بــــر طــــارم عــرش بزیر پاش گــردید عرش چون فرش
از آنجا کــــــرد قـــــصد لامــکان را فــــدای دوســت گردانـید جان را
گذشت او از ســـــر ســدره به تعجیل که جبرئــــیل ازو پس ماند یکمیل
به اســــــــتقبال شاه دیــــن و دنیا رســــیدش رفـرف اشـــرف به بالا
برفـــرف چـــــون قـــدم بنهاد احمد به چــــالاکــی براه افــــتاد احمد
چو جـــــبریل امین ایــن حال را دید وداعــــش کـــرد ز آنجا باز گردید
محمد گــــــفت کای یار مــــــوافق چـــرا گــشتی ز من این جا مفارق
به گفتا گر پــرم یکــــموی بـر تــــر نه بر مــــن بال می ماند نه هم سر
وداعش کرد طــیران کــــرد رفـــرف بــــشد داخــل حُجب را شاه اشرف
زهـر جــــانب شــــنید آواز می رفت که تا بیرون کشـیدن از حُجب رخت
حجب انـدر عـــدد هفتاد هـــــزار اند هـــزاران هــریک از یک بُعد دارند
لوأ ئـــوالــــحمد آمد بــــر ســـر راه بـــشد رفـــرف نهان از چشم ناگاه
لوأ ئوالــــحمد بــــودش بــــر سر او ســــروش از غیب بـــودش رهبر او
دنی بگــــذشت رفــــت انـــدر تولی به تــــندی شـاه باز لــی مــــعلی
چنان می رفت آن ســـــردار کــونین که آمد در حریـم قـاب و قــــوسین
لوأ ئوالــــحمد نـــــیز از وی جدا شد بــــه ادنــــــی در جوار کبریا شد
خــــدا را دیــــد انـــــدر دیده سـر ولیکن بی جـــــهت نـه نـوع دیگر
محمد در مــــکان لامـــــکان شـــد کلامش جـــمله بـی کام و زبان شد
فــنا گـــــــردیـد اندر ذات مـــعبود ویا چــــون شـاهد اندر ذات مشهود
حــدوث از ذات احـــمد مـنحرف شد عــدد از ذات باری یکـــــطرف شد
بـــواجـب مضـــــمحل گردید ممکن یکــــی مـیدان اگر هستی تو مؤمن
چو موج احمد بــدریا گـشت راجــــع یکی شــد مــوج بحر ای ذو صنایع
درین صــــورت هـــمه بالاعتبار است قــیاس وعـقل را اینجا چه کار است
تـــــحیات وســـــلام شاه ابــــــرار بــــهدیه بــــــرد انـــدر نزد جبار
قـــــــبول بــــارگاه کبریـا شـــــد محمد نـــــــزد حق در الـتجا شد
احد گفتا که امـــــشب وقـت راز است بـــرویت باب رحمت جمله باز است
مـــحمد گــــــفت ای پــــروردگارم ز بهر امت خــــود عـــــذر خواهم
مرا بر خـود تـــو اهــــل راز کـــردی در رحــــمت بــــــرویم باز کردی
گـــــــناه امـــــتان خـــــوار و زارم به مـن بـــــخشا و گـرنه غمگسارم
خـــدا گـــــفتا کـــه ای شاه رسولان وای چــــــشم و چراغ نسل انسان
بخـــواه آنــــچه تـــــرا مقصود باشد که بــــر گـــنجینه ام موجود باشد
قــــبول افـــــتاد عذر شــــاه دوران بـــــــنزد پـــــادشاه شاه شاهان
بگــــفتا یـا نـــــبی از حرمت تــــو بــــه بخشــــــیدم گناه امـت تـو
مگر آنـــکس که مشرک از جهان رفت بشد مردود و محروم از جــهان رفت
به عــفو جــــرم امـت داد فـــــرمان ازین فرمان مــحمد شاد و خــندان
قــــــــبای از مزمـــل در بــــــر او لوأ ئــوالــــحمد در پــــشت سر او
بــفرقش گـــشت لولاک چــــون تاج مـــرخص گشت وراجع شد ز معراج
بــــهر مــــنزل که مـیدید از رسولان مــــبارکــــباد مـی گفتند وشادان
قدم بـــر تارک عــــرش بـــــرین زد از آنــــــجا پای را اندر زمـــین زد
کف پایـــــش بــــصـخره تاج سر شد در آنــدم صخره زین حالت خبرشد
نخستین گر چــه از هـــــجران بنالید بآخـر از قـــــدوم شـــــه بـبالید
مــــــیان مــــسجد اقـــصی در آمد مــــبارک بـــاد از اقـــصی بر آمد
وز آنـــــجا در حـــــریم کعبه آمـــد مــــبارکــــباد زآنـــجا هم بر آمد
حطــیم وزمـــــزم مـــــیزاب ومـنبر صـــــفا و مـــــروه با ارکان یکسر
مقام وملــــــتـزم بابـــــــیت اشـرف مبارکباد گـویان جـــمله صف صف
ازآن جــــــا رفت شـــــاه دو جهانی به حــجره در ســـــرای امـــهانی
منور شد جـــــهـان از نــــور رویـش چــــنان روی که حق کرد آرزویش
بحمدالله که ایـــــن حـــیران محتاج رسانــــیدش بآخر نَقّل مــــعراج
نـــــدارد از کــــسی امــــید احسان بـــــدنیا جــــزء دعای مستمندان