یارب کسی که تابــع دیـن محمد است کان قصه بر تمامی اعجاز سرمد است
یا میل او به قـصه مـــعراج احمد است اسراءبشان اوست یقینشد که امجد است
یارب هــر آنــچه قول تو باشد مسند است
صــــلی الـــهی علی الـــنبی ونــــجله
فاغــــــفر ذنــــــوب المذنبین لاجــله
دربیست وهفت ماه رجب بــود جبرئیل این قصه گــشته پاک مبرا زقال وقیل
آمد به مکه تا که به احمد شــود دلـیل آورده است بتو حکم جبریل ای جلیل
تا عــزم ســـفر شــود از کـــعبه خـلیل
صــــلی الــــهی عــلی الـــنبی ونـجله
فاغــــفر ذنــــوب الـــــمذنبین لاجـله
پیک تو بر سـراچه امـــهانی آمـد است کانجا حبیب پاک به مهمانی آمد است
در آن شبی ظلام چه نـورانی آمد است جبریل هم ز حضرت یزدانی آمد است
از چشم اهـل دهـر به پــنهانی آمـد است
صـــلـــی الــهی عـــلی الـــنبی ونجله
فاغـــــفر ذ نــــوب الــــمذنبین لاجله

آمد امین حـق بــــــدر حجره جـناب ختم رُسُل به بستروچشمش به نیمخواب
گفتش ســـلام نزد شهنشاه مستطاب دادش سلامی حضرت جبریل را جواب
پیک تو از مهابت او شـــد به پیچ و تاب
صـــلـــی الــهی عـــلی الـــنبی ونجله
فاغـــــفر ذ نــــوب الــــمذنبین لاجله
گفتا من از بهشت بــرای تــو یک براق زر و جـــواهـر است ور ازین بایـراق
آورده ام ز جــمله بـرآقاست اوست تاق از حجره شد بیرون بشتاب از ره وفاق
در طوف کعبه رفت و از آن یافت هم فراق
صـــلـــی الــهی عـــلی الـــنبی ونجله
فاغـــــفر ذ نــــوب الـــــمذنبین لاجله
چــون آفــتاب شاه بـر آمد به اوج زین بر یکـــنظر برفت به اقصی بشد قرین
آن خــتم انبیا که بایـــشان بـود نگین جمع آمدند جمله به اطراف شـاه دین
گفتند خیر مـقدم ومـــقرون به آفـــرین
صـــلـــی الهی عــلی الـــنبی ونـــجله
فاغـــــفر ذ نــــوب المذنــــبین لاجله

آنگه امــــام گــشت شهنشاه دو ســرا دو رکـعت از نـــماز چو گردید منتها
ایشان شـــــدند مقتدی و اوست مقتدا دادش ســلام و دست بـر آورد بر دعا
با مرســـلین نمـــود شهنشاه خــــیروا
صـــلـــی الــهی عـــلی النبی ونـــجله
فاغـــــفر ذ نــــوب المذنــــبین لاجله
احمد به پشت صـخره بر آمد چو آفتاب دیــــدش سپــــهر را بود نقره مذاب
ز آنجا روانه گــــشت به ایوان مـهتاب لرزان بروی او مهی بیچاره چون حباب
جـــرم فــــلک شکافـته شد بهر آنجناب
صـــلـــی الــهی علی الـــنبی ونـــجله
فاغـــــفر ذ نــــوب المذنــــبین لاجله